Poszukiwany współpracownik

Kancelaria poszukuje aplikanta lub absolwenta wydziału prawa.

Wymagania:

– doświadczenie w pracy w kancelarii prawniczej,

– podstawowa znajomość procedury cywilnej, prawa cywilnego,

– dobra organizacja pracy,

– samodzielność

– dodatkowym atutem będzie znajomość języka niemieckiego.

Osoby zainteresowane prosimy o przesłanie listów motywacyjnych oraz życiorysów na adres mailowy Kancelarii: radca1@witkowski-partnerzy.pl

W tytule wiadomości proszę wpisać: Praca.

Prosimy również o dołączenie klauzuli: “Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych dla potrzeb niezbędnych do realizacji procesu rekrutacyjnego (zgodnie z ustawą z dnia 29.08.1997 r. o ochronie danych osobowych, Dz. U. 1997 nr 133 poz. 883 z późniejszymi zmianami.”

Niewłaściwe ograniczanie prokury

Parę dni temu, bo 30 stycznia 2015 r. Izba Cywilna Sądu Najwyższego podjęła uchwałę o niedopuszczalności wpisu do krajowego rejestru sądowego prokurenta z równoczesnym ograniczeniem jego umocowania do działania wyłącznie z członkiem zarządu spółki.

Uchwała ta przecina wątpliwości co do poprawności stosowania tak zwanej prokury niewłaściwej tj. właśnie takiej, w której prokurent musi działać z innym członkiem zarządu. Wątpliwość wynika z art. 109[1] par. 2 k.c., zgodnie z którym nie można ograniczyć prokury ze skutkiem wobec osób trzecich, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

Uchwała Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego – Izba Cywilna z 30 stycznia 2015 r. III CZP 34/14

Prawo pracy – opodatkowanie ugody z pracownikiem

Pracownik, który rozwiązał umowę o pracę za porozumieniem stron, a następnie zawarł z pracodawcą ugodę przed sądem dotyczącą jego roszczeń odszkodowawczych, powinien zapłacić PIT – takie pogląd wyraził NSA w wyroku 21 stycznia 2015 r. (sygn. akt II FSK 2918/12)

Orzeczenie zostało wydane na bazie następującego stanu faktycznego:

Pracownik – kobieta, była zatrudniona na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony. Pracownica zawarła z pracodawcą porozumienie o rozwiązaniu stosunku pracy, a następnie dowiedziała się, że jest w ciąży i w związku z tym chciała uchylić się od skutków prawnych swojego oświadczenia woli wskutek błędu.

Sprawa trafiła do sądu, przed którym zawarła ugodę z pracodawcą.

Kobieta uważała, że nie musi zapłacić podatku, dzięki art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT, gdyż przepis ten zwalnia podatku odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych. Pracownica sądziła, że ww. przepis znajdzie zastosowanie, gdyż wysokość odszkodowania za rozwiązanie umowy o pracę z pracownicą w ciąży reguluje prawo pracy (art. 47 k.p.)

Inny pogląd miał jednak Dyrektor izby skarbowej. Stwierdził on, że uzgodniona w ugodzie kwota ma charakter czysto umowny, a ponadto ma swoje źródło w stosunku pracy, co oznacza, że odszkodowaniem wynikającym z odrębnych ustaw, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy. Tym samym kwota ta podlega opodatkowaniu.

Stanowisko dyrektora izby skarbowej podtrzymał WSA w Warszawie. Zgodnie ze stanowiskiem sądu skoro stosunek pracy został rozwiązany na mocy porozumienia stron, a nie wypowiedzenia, to ugoda nie dotyczyła kwoty należnej na podstawie art. 47 kodeksu pracy, albowiem przepis ten dotyczy bowiem tylko odszkodowania w razie niezgodnego z prawem rozwiązania stosunku pracy za wypowiedzeniem.

Mając na uwadze powyższe sąd uznał, że w ogóle nie może być mowy o zastosowaniu w takiej sytuacji art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT, bo wypłacona kwota nie jest odszkodowaniem.To samo orzekł NSA.

Wyrok NSA z 21 stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 2918/12.

za „Gazeta Prawna” z 22 stycznia 2015 r.

Powyższy tekst nie stanowi porady prawnej. W celu jej uzyskania prosimy o kontakt z Kancelarią. Wszelkie dane kontaktowe znajdą Państwo w zakładce “kontakt”.

ULGA NA ZŁE DŁUGI NIE PODLEGA DZIEDZICZENIU

Zgodnie z interpretacją podatkową Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 5 grudnia 2014 r. (IBPP2/443-814/14/RSz) podatnik, który kontynuuje działalność gospodarczą po zmarłym rodzicu nie może rozliczyć nieściągalnych wierzytelności wynikających z wystawionych przez niego faktur.

Dyrektor Izby uznał, że podatnikowi nie przysługuje prawo do ulgi za złe długi w odniesieniu do żadnej z faktur wystawionych przez rodzica. Nie ma takiego prawa zarówno w sytuacji, gdy nieściągalność wierzytelności została uprawdopodobniona jeszcze za życia ojca, jak i gdy stało się to już po jego śmierci.

Dyrektor stwierdził, że w odniesieniu do pierwszej grupy faktur ma zastosowanie zakaz wynikający wprost z art. 97 i art. 103 ustawy o VAT. Przepisy te nakładają obowiązek składania deklaracji oraz obliczania i wpłacania VAT wyłącznie na podatnika tego podatku. Jeżeli zaś chodzi o drugą wymienioną kategorię faktur, tj. faktur, których nieściągalność została uprawdopodobniona dopiero po śmierci rodzica, to – zdaniem dyrektora izby – nie można odziedziczyć prawa do ulgi, które w ogóle nie powstało. Warunkiem koniecznym i niezbędnym jest uprawdopodobnienie nieściągalności wierzytelności jeszcze za życia spadkodawcy – stwierdził dyrektor.

W praktyce oznacza to, że nieściągalność wierzytelności musiałaby zostać uprawdopodobniona jeszcze za życia ojca i tylko on mógłby skorzystać z preferencji

Interpretacja dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 5 grudnia 2014 r., nr IBPP2/443-814/14/RSz.

za „Gazeta Prawna” z 19 stycznia 2015 r.


Powyższy tekst nie stanowi porady prawnej. W celu jej uzyskania prosimy o kontakt z Kancelarią. Wszelkie dane kontaktowe znajdą Państwo w zakładce “kontakt”.

 

Prawo budowlane – przywrócenie poprzedniego sposobu uzytkowania wymaga wstrzymania korzystania i przedłożenia dokumentów

 

Orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku

z 11 grudnia 2014 r. (II SA/Bk 900/14)

Teza:

Nakazanie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części jako skutek samowolnej zmiany sposobu użytkowania przewidziane w art. 71a ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.) nie funkcjonuje samodzielnie bez wcześniejszego wydania postanowienia w trybie art. 71a ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy, tj. bez wstrzymania użytkowania obiektu i nałożenia obowiązku przedłożenia dokumentów w określonym terminie. Dopiero niewykonanie w wyznaczonym terminie obowiązku, albo dalsze użytkowanie obiektu mimo jego wstrzymania, uprawnia organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji opartej na podstawie art. 71a ust. 4 ustawy Prawo budowlane.

Pełną treść wyroku znajdziesz na poniższej stronie:

http://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/52C9DA1C11

Upadłość konsumencka – czy warto?

Zbliża się moment wejścia w życie nowelizacji prawa upadłościowego, która ma w znaczny sposób ułatwić przeprowadzenie tzw. upadłości konsumenckiej poniżej przedstawiamy główne zalety tego postępowania.

Zapraszamy również na nasz blog poświęcony upadłości konsumenckiej http://blog.witkowski-partnerzy.pl/

I ODDŁUŻENIE.

Umorzenie niespłaconych w toku postępowania upadłościowego zobowiązań, lecz dopiero po ogłoszeniu upadłości przez sąd, przeprowadzeniu likwidacji majątku i wykonaniu Planu Spłaty Wierzycieli; mogą zostać umorzone wszystkie wierzytelności z kilkoma wyjątkami bez względu na ich wysokość, ale tylko te powstałe do czasu ogłoszenia upadłości. Ponadto wygasają roszczenia wobec upadłego ze strony jego gwarantów, poręczycieli oraz współdłużników tych zobowiązań, które zostały umorzone.

II SPŁATA DŁUGÓW W RATACH.  

Rozłożenie części długu na raty w ramach Planu Spłaty Wierzycieli  już po ogłoszeniu upadłości; cały dług nie jest spłacany w ramach tego planu, lecz jego część, której wysokość zależy od możliwości finansowych upadłego i jego sytuacji osobistej. Poprawa sytuacji upadłego w trakcie wykonywania Planu Spłaty Wierzycieli nie skutkuje automatycznie zwiększeniem rat płatnych do wierzycieli.  Plan spłaty upadły wykonuje dobrowolnie samodzielnie wpłacając kwoty wierzycielom.

III ZAWIESZENIE POSTĘPOWANIA EGZEKUCYJNEGO.

Zawieszenie egzekucji z chwilą ogłoszenia upadłości przez cały czas trwania postępowania aż do chwili umorzenia zobowiązań. Możliwe jest także ich zawieszenie jeszcze przed ogłoszeniem upadłości.

IV KONIEC EGZEKUCJI WOBEC UPADŁEGO.

Z chwila prawomocnego ogłoszenia upadłości z mocy prawa następuje umorzenie postępowań egzekucyjnych i sądowych przeciwko upadłemu. Oznacza to, że od tej chwili upadły przestaje być „nękany” przez komorników i sądy. Nie musi obawiać się kontynuacji licytacji komorniczej, zabierania pensji przez komornika i naliczania kosztów komorniczych, ustaje konieczność wizyt w sądach na sprawach toczonych przeciwko niemu przez wierzycieli.

Zakończeniu ulegają zatem działania komorników, windykatorów i bezpośrednio wierzycieli. Jedyną drogą dla nich jest zgłoszenie się do ustanowionego syndyka. Od tej pory to syndyk zajmuje się roszczeniami wierzycieli.

V ZAWIESZENIE POSTĘPOWANIA SĄDOWEGO O ZAPŁATĘ.

Z chwilą ogłoszenia upadłości wszystkie postępowania toczące się przeciwko upadłemu, a wszczęte przed ogłoszeniem upadłości, zostaną zawieszone.

VI ZAWIESZENIE DZIAŁAŃ WINDYKACYJNYCH I PRZEDSĄDOWYCH

Pomimo faktu, że skutek ten nie wynika z przepisów ustawy w praktyce złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości, a następnie ogłoszenie przez sąd upadłości, do takiego efektu prowadzi.  ­­­­­­­­

VII ZATRZYMANIE NALICZANIA ODSETEK.

Z chwilą ogłoszenia upadłości od wierzytelności, które nie były zabezpieczone rzeczowo (n.p. poprzez ustanowienie hipoteki, zastawu rejestrowego) nie biegną przeciwko upadłemu odsetki. Odsetki biegną jedynie na rzecz wierzycieli posiadających zabezpieczenie rzeczowe, ale odsetki te mogą zostać zaspokojone w postępowaniu upadłościowym jedynie z przedmiotu zabezpieczenia. Zatem ogólną regułą jest zaspakajanie w postępowaniu upadłościowym odsetek wyłącznie za okres do dnia ogłoszenia upadłości.

VIII WSPARCIE W ZASPOKOJENIU POTRZEB MIESZKANIOWYCH UPADŁEGO 

Jeżeli upadły posiadał lokal mieszkalny bądź dom jednorodzinny (również w majątku wspólnym małżeńskim), który wszedł do Masy Upadłości na zaspokojenie roszczeń wierzycieli przysługuje mu uprawnienie do otrzymania kwoty pieniężnej odpowiadającej przeciętnemu czynszowi najmu lokalu mieszkalnego za okres od 12 do 24 miesięcy. Jest to wyraźne polepszenie położenia dłużnika zamieszkującego w lokalu likwidowanym przez syndyka, w szczególności w porównaniu z egzekucją komorniczą.

VIIII POPRAWA POZYCJI DŁUŻNIKA W RAMACH ZAWARTEJ WCZEŚNIEJ UMOWY

Syndyk może odstąpić od umowy zawartej przez upadłego przed ogłoszeniem upadłości.

IX MOŻLIWOŚĆ ZAWARCIA UKŁADU (UGODY) Z WIERZYCIELAMI.

Prawdopodobieństwo zawarcia ugody z wierzycielami znacząco rośnie z chwilą ogłoszenia przez sąd upadłości konsumenckiej. Nie ma ograniczeń co do zakresu takiej ugody, a więc to od rozsądnych propozycji układowych dłużnika uwzględniających interesy obu stron zależy powodzenie tego działania.

X SPOKÓJ PSYCHICZNY

Nad dłużnikiem rozciąga się parasol ochronny syndyka – upadły kontaktuje się z syndykiem, który reprezentuje upadłego wobec wierzycieli, a nie ze wszystkimi wierzycielami z osobna. Nie jest nachodzony przez komorników i windykatorów. Nie otrzymuje telefonów z banków i od wierzycieli. Po zakończonym postępowaniu upadłościowym wychodzi natomiast z pętli zadłużenia.

Niniejszy artykuł nie stanowi porady ani opinii prawnej. W celu jej uzyskania zapraszamy do kontaktu.

PRAWO KONSUMENCKIE – wytyczne Komisji Europejskiej do nowelizacji

PRAWO KONSUMENCKIE

Wytycznie komisji Europejskiej do nowelizacji ws. sprzedaży konsumenckiej

W Polsce nowe przepisy konsumenckie wejdą w życie 25 grudnia 2014 r. Wytyczne KE mogą pomóc przedsiębiorcom w przystosowaniu swoich regulaminów i procedur do nadchodzących zmian.

Warto zaznaczyć, że według KE wytyczne będą na bieżąco uzupełniane i uaktualniane w oparciu o doświadczenie płynące z praktyki stosowania przepisów

Umowy na odległość: w umowach zawieranych na odległość nowela przedłuża z 10 do 14 dni wydłużono czas, jaki klient ma na rezygnację z towaru. Niepoinformowanie konsumenta o prawie do odstąpienia skutkuje przedłużeniem tego terminu do 1 roku. Jeśli jednak wartość kupionego towaru zostanie zmniejszona w wyniku korzystania z niego przez konsumenta, to będzie on musiał zrekompensować to przedsiębiorcy:Odszkodowanie nie będzie się jednak należało w sytuacjach, gdy, gdy korzystanie z rzeczy będzie miało na celu stwierdzenie charakteru, cech i funkcjonowania rzeczy. Konsument ma zatem prawo testować rzecz a nawet usunąć opakowanie – wytyczne odsyłają w tym zakresie do sytuacji korzystania, mogących nastąpić w klasycznym sklepie sprzedającym dany rodzaj towaru.

Przedsiębiorca będzie miał jednak prawo do odszkodowania we wszystkich tych sytuacjach, w których konsument używał produktu w sposób niezgodny z zasadami prawa cywilnego, takimi jak dobra wiara czy bezpodstawne wzbogacenie – wyrok TSUE 3 września 2009 r. (C-489/07).

Niektórych towarów nie będzie można w ogóle zwrócić. Wymienia je art. 38 ustawy. Chodzi np. o rzecz dostarczaną „w zapieczętowanym opakowaniu, której po otwarciu opakowania nie można zwrócić ze względu na ochronę zdrowia lub ze względów higienicznych, jeżeli opakowanie zostało otwarte po dostarczeniu” (art. 38 pkt 5 ustawy). O jakie produkty może chodzić? Jak wskazano w wytycznych, może to być np. szminka czy materac.

OPŁATY PÓŁKOWE – jak z nimi walczyć?

Roszczenie o zwrot półkowego przedawnia się po trzech latach

Sieci supermarketów często wykorzystują swoją pozycję na rynku i uzależniają współpracę handlową od zawierania fikcyjnych – z pozoru atrakcyjnych – umów marketingowych. Dzięki temu mogą pobierać narzucone przez siebie opłaty dodatkowe, którym kontrahent nie może się przeciwstawić.

Praktyka wskazuje, że te dodatkowe opłaty ukryte są zazwyczaj w opłatach za ekspozycję towaru w odpowiednim miejscu marketu lub w działaniach marketingowych i promocyjnych lub też wskazane są jako bonus od obrotu. Uiszczenie opłaty odbywa się najczęściej przez potrącenie z wynagrodzenia za towar – kontrahent nie ma zatem możliwości odmówić zapłaty.

Pamiętać należy jednakże, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów, jeśli usługi promocyjne bądź logistyczne nie są przez market wykonywane, bądź są świadczone w niewielkim zakresie, tego rodzaju działania stanowią czyn nieuczciwej konkurencji w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Dzięki temu kontrahent może żądać zwrotu opłat i odsetek przed sądem. Okres przedawnienia wynosi 3 lata od momentu pobrania przez sieć danej opłaty – nie można zatem zbytnio zwlekać wytoczeniem w sprawach tego typu powództwa.

WSPÓLNOTOWY ZNAK TOWAROWY

WSPÓLNOTOWY ZNAK TOWAROWY

Przedsiębiorca może przepakować towar bez zgody wprowadzającego do UE

wyrok Sądu Najwyższego, sygn. akt I CSK 534/13

Właściciel nie ma prawa zakazywać używania wspólnotowego znaku towarowego w odniesieniu do towarów, które zostały wprowadzone do obrotu na terytorium wspólnoty pod tym znakiem przez właściciela lub za jego zgodą – chyba, że właściciel ma powody, aby sprzeciwiać się dalszemu obrotowi (powodem jest przykładowo zmiana stanu towaru).

W ww. wyroku SN stwierdził, że firma niemiecka miała pełne prawo do wprowadzenia po raz pierwszy leku na rynki krajowe UE, ale potem nie ma już uprawnień do kontrolowania jego dystrybucji. Tym samym dystrybutor może towar dowolnie przepakowywać, o ile nie zmienia to stanu towaru.

Wynika to wprost z art. 13 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.

Zmiana przepisów dot. sprzedaży konsumenckiej

DYREKTYWA EUROPEJSKA W SPRAWIE PRAW KONSUMENTÓW –

CO ZMIENI SIĘ W 2014/2015 R.

  1. Wprowadzenie

Dnia 30 maja 2014 r. Sejm RP uchwalił Ustawę o prawach konsumenta stanowiącą implementację dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów. Przepisy polskiej ustawy wejdą w życie 25 grudnia 2014r. Dyrektywa zakłada pełną harmonizację przepisów dotyczących ochrony konsumenta w państwach Unii Europejskiej, w miejsce dotychczasowych standardów minimalnych.

Nowa ustawa określa zasady i tryb zawierania umów z konsumentem, obowiązki przedsiębiorcy i prawa przysługujące konsumentowi przy zawieraniu umów zarówno w lokalu przedsiębiorstwa jak i poza nim oraz na odległość. Ustawa reguluje szereg instytucji prawnych w tym przede wszystkim prawo odstąpienia od umowy. Ustawa ma także uporządkować i zintegrować przepisy dotyczące odpowiedzialności za jakość rzeczy sprzedanej. Nowy akt uchyli Ustawę o ochronie niektórych praw konsumentów. Ponadto ustawa wprowadza zmiany przede wszystkim w przepisach kodeksu cywilnego.

Przepisy ustawy stosuje się do umów konsumenckich takich jak sprzedaż, dostawa, umowa o dzieło polegającej na wykonaniu rzeczy czy świadczenia usług. Przepisy te regulują zasady i tryb zawierania umów z konsumentem:

-na odległość lub poza lokalem przedsiębiorstwa,

-innych, tj. np. w lokalu przedsiębiorstwa,

-na odległość dotyczących usług finansowych.

Zgodnie z nowymi przepisami umowa konsumencka, to umowa zawarta przez przedsiębiorcę z osobą fizyczną dokonującą czynności prawnej niezwiązaną bezpośrednio z jego działalnością gospodarczą lub zawodową (art. 221 k. c.)

Do umów konsumenckich zawartych przed dniem wejścia w życie ustawy stosowane będą regulacje dotychczasowe. W praktyce oznaczać to będzie, że sprzedawcy będą musieli posiadać dwa regulaminy zakupów w sklepie: jeden dostosowany do przepisów Ustawy o prawach konsumenta, a drugi dostosowany do przepisów dotychczasowych.

Nowelizacja przepisów ma na celu przede wszystkim ujednolicenie funkcjonowania sklepów internetowych, dotyczy m.in. samego sposobu składania zamówień online, zasad odstąpienia od umowy czy zwrotu towaru oraz sposobu przekazania informacji użytkownikom. Poniższe zestawienie stanowi porównanie praw i obowiązków przedsiębiorcy oraz konsumenta po oraz sprzed wejścia w życie nowych przepisów.

  1. Najważniejsze zmiany dlaumów konsumenckich zawieranych na odległośćlub poza lokalem przedsiębiorstwa:
  2. Definicje:

Umowa zawarta na odległość – umowa zawarta z konsumentem w ramach zorganizowanego systemu zawierania umów na odległość, bez jednoczesnej fizycznej obecności stron, z wyłącznym wykorzystaniem jednego lub większej liczby środków porozumiewania się na odległość do chwili zawarcia umowy włącznie;

Umowa zawarta poza lokalem przedsiębiorstwa – umowa z konsumentem zawarta:

  1. a) przy jednoczesnej fizycznej obecności stron w miejscu, które nie jest lokalem przedsiębiorstwa danego przedsiębiorcy,
  2. b) w wyniku przyjęcia oferty złożonej przez konsumenta w okolicznościach, o których mowa w lit. a,
  3. c) w lokalu przedsiębiorstwa danego przedsiębiorcy lub za pomocą środków porozumiewania się na odległość bezpośrednio po tym, jak nawiązano indywidualny i osobisty kontakt z konsumentem w miejscu, które nie jest lokalem przedsiębiorstwa danego przedsiębiorcy, przy jednoczesnej fizycznej obecności stron,
  4. d) podczas wycieczki zorganizowanej przez przedsiębiorcę, której celem lub skutkiem jest promocja oraz zawieranie umów z konsumentami;
  5. Obowiązki informacyjne

Zgodnie z nową ustawą przedsiębiorca udziela konsumentowi przed zawarciem umowy informacji istotnych w kontekście jej zawierania, tj. m. in dotyczących:

głównych cech towarów i usług, danych identyfikujących przedsiębiorcę (w tym dane umożliwiające nawiązanie kontaktu z przedsiębiorcą), łącznej ceny towarów i usług wraz z podatkami, sposobu, w jaki obliczana ma być cena, kosztu środka porozumiewania się na odległość w celu zawarcia umowy, warunków płatności, procedurze reklamacyjnej dostarczenia towarów, istnienia prawa do odstąpienia lub o jego braku oraz okoliczności, w których konsument może je utracić oraz kosztu zwrotu towarów. (art. 12 nowelizacji wskazuje 21 takich obowiązków, obecnie jest ich 11). Powyższa informacja powinna być jasna, zrozumiała i wyczerpująca.

Przedsiębiorca powinien udzielić konsumentowi informacji wskazanych w art. 12 nowelizacji najpóźniej w chwili wyrażenia przez konsumenta woli związania się umową na odległość lub poza lokalem przedsiębiorstwa (art. 12 ustawy). Zmiana w praktyce oznacza, że np. sprzedawca internetowy będzie mógł spełnić obowiązki informacyjne do momentu kliknięcia przez konsumenta ostatniego pola na stronie sklepu internetowego skutkującego złożeniem zamówienia (należy podkreślić, że przycisk zamówienia po zmianach powinien nazywać się „Zamówienie z obowiązkiem zapłaty” lub w sposób równoznaczny – art. 17 przede wszystkim ust. 3).

Dotychczas te informacje np. w przypadku sklepu internetowego z założenia powinny być podane konsumentowi już w momencie wejścia na stronę internetową sklepu.

W przypadku zawarcia umowy poza lokalem przedsiębiorstwa, przedsiębiorca obowiązany będzie do przedstawienia informacji na papierze lub – o ile konsument wyrazi na to zgodę – na innym trwałym nośniku. W tej samej formie przedsiębiorca będzie musiał przekazać konsumentowi egzemplarz zawartej umowy lub potwierdzenie jej zawarcia (art. 14 ust. 1 oraz 15 ust. 1 ustawy).

Jeśli chodzi o umowy zawierane na odległość, przedsiębiorca zobowiązany będzie do udzielenia lub udostępnienia konsumentowi informacji z art. 12 w sposób odpowiadający wykorzystywanym środkom porozumiewania się na odległość, a po zawarciu umowy do potwierdzenia zawartej umowy na trwałym nośniku, w rozsądnym czasie po zawarciu umowy, najpóźniej w chwili dostarczenia towarów bądź przed rozpoczęciem świadczenia usługi. W przypadku kontaktowania się przedsiębiorcy z konsumentem w celu zawarcia umowy przez telefon, oświadczenie konsumenta o zawarciu umowy będzie skuteczne, jeżeli zostało utrwalone na papierze lub innym trwałym nośniku po uprzednim otrzymaniu od przedsiębiorcy na papierze lub takim nośniku potwierdzenia proponowanej treści umowy. (art. 20 oraz 21 ustawy)

Wszystkie informacje udzielone przed zawarciem umowy zawartej na odległość lub poza lokalem przedsiębiorstwa będą integralną częścią tej umowy, a ich treść nie będzie mogła zostać zmieniona, chyba, że za wyraźnym porozumieniem stron umowy (art. 22 ustawy).

Co ważne, niespełnienie obowiązków informacyjnych wobec konsumenta będzie skutkować nie tylko wydłużeniem do roku terminu do odstąpienia od umowy, ale również będzie zagrożone karą grzywny.

Ustawa wprowadza pułap cenowy, do którego sprzedawca jest zwolniony z obowiązku informacyjnego przy zawieraniu umów poza lokalem przedsiębiorstwa – jest to kwota 50 zł (art. 3 ust. 1 pkt. 10 ustawy).

  1. Prawo odstąpienia

Termin i sposób złożenia oświadczenia

Przedsiębiorca jest zobowiązany pouczyć konsumenta o możliwości odstąpienia od umowy (wzór pouczenia stanowi załącznik nr 1 do ustawy). Według nowych przepisów konsument będzie miał prawo odstąpienia od umowy i zwrotu towaru w ciągu 14 dni kalendarzowych (art. 27 ustawy), bez podania przyczyny i bez ponoszenia kosztów (z wyjątkiem np. kosztów dostarczenia rzeczy w wybrany przez konsumenta inny niż zwykły najtańszy sposób). Bieg terminu do odstąpienia od umowy (art. 28 ustawy) będzie liczony w następujący sposób:

– dla umowy, w wykonaniu której przedsiębiorca wydaje rzecz i przenosi jej własność (np. umowa sprzedaży) – od objęcia rzeczy w posiadanie przez konsumenta lub wskazaną przez niego osobę trzecią inną niż przewoźnik,

– w przypadku umowy, która:

– obejmuje wiele rzeczy, które są dostarczane osobno, partiami lub w częściach – od objęcia w posiadanie ostatniej rzeczy, partii lub części,

– polega na regularnym dostarczaniu rzeczy przez czas oznaczony – od objęcia w posiadanie pierwszej z rzeczy;

– dla pozostałych umów – od dnia zawarcia umowy.

W obecnym stanie prawnym użytkownik dokonujący zakupów online ma prawo w ciągu 10 dni od otrzymania przesyłki powiadomić sprzedającego o chęci zwrotu (bez podania przyczyny) i dokonać tego zwrotu w ciągu 14 dni (licząc od momentu otrzymania towaru).

Konsumenci będą musieli złożyć wyraźne oświadczenie o odstąpieniu od umowy i to przed upływem ww. terminu – nie wystarczy samo odesłanie towaru zamówionego na odległość (art. 30 ust. 1 ustawy). Jeżeli przedsiębiorca zapewnia możliwość złożenia oświadczenia o odstąpieniu od umowy drogą elektroniczną, konsumenci będą mogli posłużyć się wzorem formularza odstąpienia od umowy (załącznik nr 2 do ustawy) lub złożyć oświadczenie na stronie internetowej przedsiębiorcy. Prawo odstąpienia nie przysługuje konsumentowi w odniesieniu do niektórych umów zawartych na odległość lub poza lokalem przedsiębiorstwa, określonych w art. 38 ustawy.

Prawo konsumenta do odstąpienia od umowy wygasa najpóźniej po upływie 12 miesięcy od upływu podstawowego 14-dniowego terminu (art. 29 ust. 1 ustawy) i to tylko wtedy, gdy przedsiębiorca nie poinformował konsumenta o prawie odstąpienia.

Obecnie uprawnienie to w przypadku niepoinformowania konsumenta wygasa po upływie 3 miesięcy od wydania rzeczy.

Wyłączenie prawa do odstąpienia

Wyłączenie prawa odstąpienia następuje w przypadkach zawarcia umów określonych w art. 38. Są to umowy, których przedmiotem są m. in. rzeczy ulegające szybkiemu zepsuciu lub mające krótki termin przydatności do spożycia, rzeczy wyprodukowane według specyfikacji konsumenta, dla zaspokojenia jego indywidualnych potrzeb lub w których konsument żądał przyjazdu przedsiębiorcy w celu dokonania pilnej naprawy lub konserwacji.

Obowiązek zwrotu rzeczy

Konsument ma obowiązek zwrócić rzecz przedsiębiorcy (lub osobie uprawnionej do odbioru) nie później niż 14 dni od dnia, w którym odstąpił od umowy, chyba że przedsiębiorca zaproponował, że sam odbierze rzecz (art. 34 ustawy). Przedsiębiorca ma obowiązek zwrócić konsumentowi dokonane przez niego płatności, w tym koszty dostarczenia rzeczy, w terminie 14 dni od dnia otrzymania oświadczenia o odstąpieniu od umowy; może jednak wstrzymać się z tym do chwili otrzymania z powrotem rzeczy lub potwierdzenia jej odesłania.

Koszty zwrotu rzeczy

Ustawa co do zasady zwalnia konsumenta od obowiązku ponoszenia kosztów związanych ze zwrotem rzeczy w przypadku skorzystania z prawa odstąpienia.

III. Umowy inne niż zawierane poza lokalem przedsiębiorstwa lub na odległość – np. zawierane w lokalu przedsiębiorstwa

Uprawnienie do otrzymania informacji będzie przysługiwało konsumentowi nie tylko w odniesieniu do umów zawieranych poza lokalem przedsiębiorstwa oraz na odległość, ale również w odniesieniu do umów zawieranych w sposób tradycyjny – w sklepie. Umożliwi to konsumentowi bardziej świadome zawieranie umów.

W przypadku zawierania innych umów przedsiębiorca, zgodnie z art. 8 nowej ustawy, ma obowiązek poinformowania konsumenta m. in. o:

  1. głównych cechach świadczenia, z uwzględnieniem przedmiotu świadczenia oraz sposobu porozumiewania się z konsumentem;
  2. danych identyfikujących przedsiębiorcę (adres, KRS, numer telefonu),(nowość);
  3. łącznej cenie lub wynagrodzeniu za świadczenie wraz z podatkami,
  4. sposobie i terminie spełnienia świadczenia przez przedsiębiorcę oraz stosowanej przez przedsiębiorcę procedurze rozpatrywania reklamacji;
  5. przewidzianej przez prawo odpowiedzialności przedsiębiorcy za jakość świadczenia;
  6. treści usług posprzedażnych i gwarancji;
  7. czasie trwania umowy lub – gdy umowa zawarta jest na czas nieoznaczony lub ma ulegać automatycznemu przedłużeniu – o sposobie i przesłankach wypowiedzenia umowy;
  8. funkcjonalności treści cyfrowych oraz mających zastosowanie technicznych środkach ich ochrony;
  9. mających znaczenie interoperacyjnościach treści cyfrowych ze sprzętem komputerowym i oprogramowaniem.
  10. Rękojmia

Odpowiedzialność za jakość rzeczy:

– Nowe przepisy wydłużą okres domniemania, że wada występowała podczas wydania towaru. Ma to być pełen rok – a dzisiaj wynosi on 6 miesięcy.

Ustawa wprowadza uprawnienia, z jakich konsument dowolnie może skorzystać w przypadku wadliwości nabytej rzeczy: na podstawie rękojmi będzie mógł złożyć oświadczenie o obniżeniu ceny a nawet odstąpić od umowy od razu po stwierdzeniu wady (na podstawie zmienionego art. 560 kc oraz 568 kc) – i to bez konieczności wysunięcia w pierwszym rzędzie żądania naprawy (usunięcia wady) bądź wymiany rzeczy, jak dotychczas (na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej);

Nie zmieni się natomiast ostateczny okres, w trakcie którego klienci mogą reklamować towar. Tak jak dotychczas wyniesie on dwa lata. Sprzedawca odpowiada z tytułu rękojmi jeżeli wada fizyczna rzeczy zostanie stwierdzona przedupływem 2 lat od wydania rzeczy kupującemu. Jeżeli konsument zakupi używaną rzecz ruchomą, odpowiedzialność sprzedawcy może zostać ograniczona nie mniej niż do roku od dnia wydania rzeczy kupującemu; (ustawa wydłuża ponadto do 5 lat odpowiedzialność sprzedawcy z tytułu rękojmi za wady nieruchomości); zmieniony art. 568 kc.

  1. Gwarancja

Zgodnie z ustawą do gwarancji konsumenckiej zastosowanie będą miały przepisy Kodeksu CywilnegoJeżeli przedsiębiorca nie określi dokładnie treści gwarancji lub terminu gwarancji, konsument może powołać się na uprawnienia przewidziane w kodeksie cywilnym a okres gwarancji wyniesie 2 lata.

  1. Podsumowanie / Zestawienie

Podsumowanie – wybrane zmiany w prawie konsumenckim w 2014r.

Uprawnienie/Obowiązek

Tak jest

Tak będzie

Czas na odstąpienie od umowy zawartej na odległość

10 dni

14 dni

Czas na odstąpienie od umowy zawartej na odległość, gdy konsumenta nie poinformowano o tym prawie

3 miesiące od upływu podstawowego 10-dniowego terminu

12 miesięcy od upływu podstawowego 14-dniowego terminu

Dochodzenie zwrotu ukrytych kosztów i opłat

Brak

Przewidziane, o ile sprzedawca

nie poinformuje o tych kosztach

Pułap cenowy, do którego sprzedawca jest zwolniony z obowiązku informacyjnego

Brak przepisów

50 zł

Jednolity wzór odstąpienia od umowy

Brak

Tak

Odesłanie do k.c. w kwestii gwarancji

Brak

Tak

Niniejsza informacja nie stanowi formy doradztwa prawnego.

W celu uzyskania pełnych informacji o zmianach i konieczności zmiany regulaminów i innych aktów wewnętrznych przedsiębiorstwa zapraszamy do kontaktu.

WADIUM A KOSZT PODATKOWY

Wadium zatrzymane z własnej winy nie stanowi kosztu

Wyrok NSA z 27 czerwca 2014 r., sygn. akt II FSK 1821/12

Przedsiębiorca startujący w przetargu nie odliczy od podstawy opodatkowania kwoty zatrzymanej przez zamawiającego, nawet jeśli w wyniku odrębnej umowy został w końcu wybrany na generalnego wykonawcę.

Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że ww. sytuacji nie istnieje związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy rezygnacją z roszczeń o zwrot wadium a uzyskaniem statusu podwykonawcy. W związku z tym przedsiębiorca nie może zaliczyć wadium do kosztów podatkowych.

PRAWO SPÓŁEK – nieodpłatny zarząd przychodem?

Nieodpłatny zarząd przychodem?

W sytuacji, gdy prezes spółki rezygnuje z pobierania honorarium, może to wiązać się z powstaniem dla tej spółki nieodpłatnego świadczenia, które należy opodatkować.

Przychód z tytułu nieodpłatnych świadczeń w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT pojawia się w sytuacji, gdy członka zarządu nie łączą ze spółką żadne relacje właścicielskie ( tj. nie posiada on akcji ani udziałów tej spółki), a on pełni swą funkcję nieodpłatnie. Nie ulega wątpliwości, że spółka osiąga w takiej sytuacji wymierną korzyść materialną, gdyż powinna się co do zasady liczyć, że byłaby zobowiązana do zapłaty wynagrodzenia członkowi zarządu.

Rozwiązanie pierwsze – udziałowiec lub akcjonariusz: ww. problem nie powstaje, gdy członek zarządu jest jednocześnie akcjonariuszem albo udziałowcem. Organy podatkowe stoją na stanowisku, że w przyszłości członek zarządu może skorzystać z przysługującego mu prawa do udziału w zysku spółki. Tym samym otrzyma on świadczenie wzajemne. Świadczenie może przybrać przykładowo formę dywidendy, prawa umorzenia lub zbycia udziałów lub akcji, albo prawa do uzyskania określonej kwoty z tytułu likwidacji podmiotu. Nie ma przy tym znaczenia, czy świadczenia są ekwiwalentne.

W takiej sytuacji, uznaje się , że świadczenie członka zarządu będzie rezultatem pełnionej przez niego funkcji zarządczej. Nie będzie więc w tym wypadku miejsca na nieodpłatne świadczenie realizowane przez udziałowca czy akcjonariusza spółki.

Ww. stanowisko potwierdza m. in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 4 kwietnia 2014 r. (sygn. akt II FSK 1094/12) jak również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z 18 marca 2010 r. (sygn. I SA/Gd 949/09) oraz organy podatkowe w interpretacjach: dyrektor zby Skarbowej w Bydgoszczy z 8 maja 2012 r. (nr ITPB/423-107/12/AW) i z 13 lipca 2009 r. (nr ITPB3/423-248/09/AW) oraz dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu z 20 sierpnia 2013 r. (nr ILPB3/423-242/13-5/EK) i z 10 lutego 2010 r. (nr ILPB3/423-1061/09-2/KS).

Rozwiązanie drugie – pracownik wspólnika: jeżeli funkcje zarządcze pełnione są nieodpłatnie przez osoby zatrudnione w podmiocie będącym udziałowcem bądź akcjonariuszem spółki, to również w takim wypadku nie powstanie u spółki przychód z nieodpłatnego świadczenia. Zgodnie bowiem ze stanowiskiem organów podatkowych nie ma znaczenia, czy funkcje zarządcze pełni wspólnik będący osobą fizyczną, czy wspólnik będący osobą prawną poprzez swojego pracownika lub współpracownika zatrudnionego na podstawie umowy cywilnoprawnej. W obu tych przypadkach wspólnik otrzymuje dywidendę, która jest wynagrodzeniem za świadczoną usługę zarządu

Potwierdzają to dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacjach z 16 stycznia 2014 r. (nr IPPB3/423-887/13-2/GJ) i z 16 stycznia 2014 r. (nr IPPB3/423-887/13-2/GJ) oraz dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy w interpretacji z 3 kwietnia 2013 r. (nr ITPB3/423-23/13/PST).

“Puste faktury” a odliczenie podatku VAT

ODLICZENIA NALICZONEGO PODATKU VAT

Wydatki potwierdzone pustą/fikcyjną fakturą nie są kosztem

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2014 r., sygn. akt II FSK 1006/12

Zgodnie z orzecznictwem puste faktury to takie, które nie dokumentują żadnej czynności (tak np. NSA w wyroku z 13 lutego 2014 r. sygn. akt I FSK 351/13). Z fikcyjną fakturą mamy też do czynienia, jeżeli zdarzenie, które spowodowało powstanie kosztów podatkowych, nie zaistniało w takich okolicznościach, jakie zadeklarował przedsiębiorca, a faktura nie dokumentuje faktycznego obrotu towarów. Skoro fikcyjna faktura nie dokumentuje zdarzenia gospodarczego, to nie może być dowodem księgowym. Na podstawie art. 108 ustawy o VAT podmiot wystawiający taką fakturę ma obowiązek zapłacić wynikający z niej VAT. W doktrynie nie ma co do tego wątpliwości, że taka faktura nie daje też prawa do odliczenia podatku naliczonego. Brak prawa do odliczenia jest jeszcze bardziej oczywisty w świetle obowiązujących od 1 stycznia 2014 r. zasad odliczania VAT. Jako jeden z warunków odliczenia stawiają one powstanie obowiązku podatkowego po stronie dostawcy. Tymczasem w odniesieniu do pustej faktury obowiązek podatkowy nie powstanie. Powstaje jedynie obowiązek zapłaty podatku wykazanego na fakturze.

Podobnie jest z podatkami dochodowymi. Organy podatkowe i sądy są zgodne, że pusta faktura nie powinna dawać podstaw do rozpoznania kosztów z tego tytułu (tak np. NSA w wyroku z 27 marca 2014 r., sygn. akt II FSK 1006/12).

Są przedsiębiorcy, którzy uczestniczą we współpracy z oszustami nieświadomie. Podkreślić należy, że zdaniem NSA nie chroni ich to przed koniecznością korygowania i zapłaty podatku z odsetkami. Powstały jednak wątpliwości, czy zezwolić na odliczenie podatku w sytuacji, gdy ani podatnik ani organy podatkowe nie są w stanie ustalić tożsamości rzeczywistego dostawcy towaru. Na odpowiedź będzie trzeba jeszcze poczekać, bowiem w marcu 2014 r. NSA skierował pytanie prejudycjalne do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (postanowienie z 6 marca 2014 r., sygn. akt I FSK 516/13).

Pranie brudnych pieniędzy

Notariusz zgłosi umowę darowizny nieruchomości, której wartość przekracza 15 tys. euro

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 1966/12

Ustawie o przeciwdziałaniu praniu brudnych pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu z dnia 16 listopada 2000 r. notariusz został wskazany jako instytucja obowiązana w zakresie obowiązku rejestracji transakcji przekraczających próg kwotowy równowartości 15 tys. euro oraz oceny kwestii uznania, czy jedną transakcję rozbito na kilka mniejszych, czy też są one niepowiązane. Notariusz ma obowiązek udostępnić informacje o takich transakcjach Generalnemu inspektorowi informacji finansowej (GIIF), nie jest zatem w tym zakresie związany obowiązkiem zachowania tajemnicy, jaki nakłada na niego Ustawa – Prawo o notariacie. Umowa darowizny nieruchomości zawarta bez zachowania formy notarialnej jest dotknięta nieważnością. Darowizna nieruchomości nie jest świadczeniem odpłatnym i nie dochodzi do przepływu środków pieniężnych pomiędzy stronami umowy. Natomiast zgodnie z orzeczeniem NSA, notariusz jest zobowiązany do rejestracji transakcji umów darowizny nieruchomości, których wartość przekracza 15 tys. euro, z uwagi na fakt, iż następuje przeniesienie własności wartości majątkowej, jaką stanowi nieruchomość. Takie przeniesienie wartości majątkowej może mieć miejsce właśnie w procesie prania brudnych pieniędzy. Wskazany w ustawie próg 15 tys. euro nie wynika z dyrektyw Unii Europejskiej dotyczących prania pieniędzy i finansowania terroryzmu – wprowadził go polski ustawodawca.

Niniejszy tekst jest fragmentem kwietniowego NEWSLETTERA, przygotowanego przez pracowników Kancelarii. Wszystkie NEWSLETTERY można pobrać w zakładce NEWSLETTER