Wada fizyczna i prawna

Za wadę fizyczną uznajemy niezgodność rzeczy sprzedanej z umową. Dochodzi do niej wtedy, gdy rzecz między innymi nie posiada właściwości, o których kupujący był zapewniony – np. naczynie żaroodporne pęka pod wpływem wysokiej temperatury. Za to wada prawna może polegać na tym, że towar kupiony przez konsumenta jest własnością osoby trzeciej – np. pochodzi z kradzieży.

Przebieg

Konsument od chwili, gdy stwierdzi wadę danego przedmiotu, ma możliwość w ciągu roku złożyć reklamację. Jednak najlepiej zgłosić wadę zaraz po jej zauważeniu. Gdy reklamację złożono, wtedy przedsiębiorca ma 14 dni na jej rozpatrzenie. W sytuacji, gdy przedsiębiorca nie dotrzyma tego terminu, uznaje się, że reklamacja jest zasadna. Konsument ma możliwość żądać jednego z czterech działań: wymiany towaru na nowy, naprawy towaru, obniżenia ceny czy odstąpienia od umowy – o ile wada jest istotna. Koszty naprawy lub wymiany ponosi sprzedawca. W szczególności obejmuje to koszty demontażu i dostarczenia rzeczy, robocizny, materiałów oraz ponownego zamontowania i uruchomienia. Należy przy okazji zauważyć, że odpowiedzialność przedsiębiorcy z tytułu wady towaru, dotyczy również nieprawidłowego montażu.

Odpowiedzialność sprzedawcy

Odpowiedzialność sprzedawcy za sprzedany towar, jeżeli wada zostanie stwierdzona, wynosi 2 lata od momentu jego wydania. Wyjątkiem będą nieruchomości, w tym przypadku odpowiedzialność wynosi okres 5 lat. Natomiast jeżeli na myśli mamy towary używane, odpowiedzialność można skrócić maksymalnie do roku. Ważne jest to, że jeżeli sprzedawca podstępnie zataił wady towaru, wtedy konsumentowi przysługuje uprawnienie do złożenia reklamacji bez względu na okres, jaki upłynął od stwierdzenia wady. Należy zwrócić uwagę, że sprzedawca nie poniesie odpowiedzialności z tytułu rękojmi, jeżeli konsument w momencie zakupu wiedział o tym, że dana rzecz ma wadę – np. towar był sprzedawany po obniżonej cenie, ponieważ miał określoną usterkę. Taka wada nie podlega reklamacji.

Artykuł Czym jest rękojmia? pochodzi z serwisu Witkowski Partnerzy.

Jurysdykcja sądowa, uznawanie i wykonywanie orzeczeń sądowych i pozasądowych

Należyte funkcjonowanie rynku wewnętrznego w Unii Europejskiej wymagało ustanowienia jednolitych przepisów określających właściwy sąd w danej sprawie oraz wprowadzenia uproszczonych procedur w celu zapewnienia uznawania i wykonywania orzeczeń sądowych, wydawanych w innym państwie członkowskim. Najważniejszym aktem prawnym w tej dziedzinie jest rozporządzenie Rady (WE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych („rozporządzenie Bruksela I”). Zasady wprowadzone przez Bruksela I uzupełnia rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r., dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich, a także w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej („rozporządzenie Bruksela II bis”). Drugi ze wskazanych aktów prawnych stanowi odpowiedź na wzrost mobilności mieszkańców Unii i zakładanie rodzin przez osoby różnej narodowości. Dodatkowo, aby ułatwić transgraniczne odzyskiwanie zadłużenia alimentacyjnego, Rada przyjęła w grudniu 2008 r. rozporządzenie (WE) nr 4/2009.

Wspólne postępowania cywilne

Aby ułatwić przedsiębiorstwom i obywatelom Unii Europejskiej dochodzenie swoich roszczeń cywilnych w sporach transgranicznych, wprowadzono wspólne zasady postępowania. Wskazane odrębne procedury dotyczą roszczeń o niewielkim znaczeniu oraz niekwestionowanych długów pieniężnych. Rozporządzeniem (WE) nr 861/2007 ustanowione zostało europejskie postępowanie w sprawie drobnych roszczeń, a rozporządzeniem (WE) nr 1896/2006 – postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty. Obie procedury mają charakter uzupełniający normy prawa krajowego i są fakultatywne.

Współpraca sądów krajów członkowskich

Normy prawa unijnego wzmacniają również współpracę między organami sądowymi państw członkowskich. Główny nacisk został położony na usprawnienie doręczania dokumentów stronom sporu i innym osobom w niego zaangażowanym oraz pomoc w przeprowadzaniu dowodów. Realizacji tych celów służy rozporządzenie nr 1348/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie doręczania w Państwach Członkowskich sądowych i pozasądowych dokumentów w sprawach cywilnych i handlowych, zmienione rozporządzeniem 1393/2007 z 13 listopada 2007 r. oraz rozporządzenie nr 1206/2001 z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie współpracy między sądami państw członkowskich przy przeprowadzaniu dowodów w sprawach cywilnych lub handlowych.

Warto zauważyć, że wymienione wyżej rozporządzenia obowiązuje bezpośrednio w państwach członkowskich. Są one zatem elementem także polskiej procedury cywilnej. Należy również zwrócić uwagę, że wymienione instrumenty prawne dowodzą, że harmonizacja prawa cywilnego jest procesem trudnym i wymagającym czasu.

Artykuł Przepisy unijne w procedurze cywilnej pochodzi z serwisu Witkowski Partnerzy.