Wada fizyczna i prawna

Za wadę fizyczną uznajemy niezgodność rzeczy sprzedanej z umową. Dochodzi do niej wtedy, gdy rzecz między innymi nie posiada właściwości, o których kupujący był zapewniony – np. naczynie żaroodporne pęka pod wpływem wysokiej temperatury. Za to wada prawna może polegać na tym, że towar kupiony przez konsumenta jest własnością osoby trzeciej – np. pochodzi z kradzieży.

Przebieg

Konsument od chwili, gdy stwierdzi wadę danego przedmiotu, ma możliwość w ciągu roku złożyć reklamację. Jednak najlepiej zgłosić wadę zaraz po jej zauważeniu. Gdy reklamację złożono, wtedy przedsiębiorca ma 14 dni na jej rozpatrzenie. W sytuacji, gdy przedsiębiorca nie dotrzyma tego terminu, uznaje się, że reklamacja jest zasadna. Konsument ma możliwość żądać jednego z czterech działań: wymiany towaru na nowy, naprawy towaru, obniżenia ceny czy odstąpienia od umowy – o ile wada jest istotna. Koszty naprawy lub wymiany ponosi sprzedawca. W szczególności obejmuje to koszty demontażu i dostarczenia rzeczy, robocizny, materiałów oraz ponownego zamontowania i uruchomienia. Należy przy okazji zauważyć, że odpowiedzialność przedsiębiorcy z tytułu wady towaru, dotyczy również nieprawidłowego montażu.

Odpowiedzialność sprzedawcy

Odpowiedzialność sprzedawcy za sprzedany towar, jeżeli wada zostanie stwierdzona, wynosi 2 lata od momentu jego wydania. Wyjątkiem będą nieruchomości, w tym przypadku odpowiedzialność wynosi okres 5 lat. Natomiast jeżeli na myśli mamy towary używane, odpowiedzialność można skrócić maksymalnie do roku. Ważne jest to, że jeżeli sprzedawca podstępnie zataił wady towaru, wtedy konsumentowi przysługuje uprawnienie do złożenia reklamacji bez względu na okres, jaki upłynął od stwierdzenia wady. Należy zwrócić uwagę, że sprzedawca nie poniesie odpowiedzialności z tytułu rękojmi, jeżeli konsument w momencie zakupu wiedział o tym, że dana rzecz ma wadę – np. towar był sprzedawany po obniżonej cenie, ponieważ miał określoną usterkę. Taka wada nie podlega reklamacji.

Artykuł Czym jest rękojmia? pochodzi z serwisu Witkowski Partnerzy.

Dla kogo przewidziano upadłość konsumencką?

Jak sama nazwa instytucji wskazuje, wniosek o ogłoszenie upadłości konsumenckiej mogą złożyć osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej w momencie, w którym stały się one niewypłacalne. Ustawodawca definiuje ten stan jako brak możliwości wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Co ważne, sąd oddali wniosek o ogłoszenie upadłości, jeżeli stwierdzi, że dłużnik doprowadził do swojej niewypłacalności (lub istotnie zwiększył jej stopień) umyślnie lub wskutek rażącego niedbalstwa. W obecnym stanie prawnym instytucja ta jest zatem przeznaczona dla osób, którym nie można przypisać znaczącej winy w znalezieniu się w kłopotach finansowych. Sąd oddali także wniosek o ogłoszenie upadłości, jeśli przypisze dłużnikowi działanie nierzetelne lub nieuczciwe w okresie dziesięciu lat przed jego złożeniem, które przejawiać się będzie między innymi niewykonywaniem obowiązków określonych w planie spłaty wierzycieli, niezgłoszeniu w terminie wniosku o upadłość jako przedsiębiorca, dokonanie czynności z pokrzywdzeniem wierzycieli.

Przebieg i skutki postępowania upadłościowego

Po ogłoszeniem upadłości majątek dłużnika staje się masą upadłości, zarządzaną przez syndyka, wyznaczonego przez sąd. Konsument ma obowiązek wskazać i wydać syndykowi przedmioty swojego majątku wraz z całą dokumentacją. Celem dalszego postępowania będzie spieniężenie uzyskanych w ten sposób aktywów i zaspokojenie wierzycieli. Syndyk dokona spisu całego majątku upadłego konsumenta i zweryfikuje zgłaszane przez wierzycieli roszczenia. Po wykonaniu ostatecznego planu podziału aktywów (lub gdy z uwagi na brak majątku upadłego plan podziału nie został sporządzony) i po zatwierdzeniu listy wierzytelności, sąd ustali plan spłaty wierzycieli, w którym określi, w jakim zakresie i w jakim czasie, nie dłuższym jednak niż trzydzieści sześć miesięcy, upadły będzie obowiązany spłacać swoje zobowiązania. Zgodnie z wolą Ustawodawcy, sąd obligatoryjnie odstąpi od tego etapu postępowania, jeśli osobista sytuacja upadłego w oczywisty sposób wskazuje, że nie byłby on zdolny do dokonania jakichkolwiek spłat w ramach planu spłaty. Ostatecznym wynikiem rzetelnie przeprowadzonego postępowania upadłościowego będzie umorzenie zobowiązań dłużnika, powstałych przed dniem ogłoszenia upadłości i niezaspokojonych w ramach tej procedury.

Podsumowując, warto zauważyć, że upadłość konsumencka pozwala na przecięcie węzła długów i niewypłacalności. Wymaga ona jednak rzetelnego postępowania ze strony dłużnika, któremu nie będzie można przypisać znaczącej winy w znalezieniu się w trudnościach finansowych i który będzie współpracował z syndykiem i sądem w trakcie postępowania.

Artykuł Czym jest upadłość konsumencka? pochodzi z serwisu Witkowski Partnerzy.

Czym są działania sanacyjne?

Jak już wskazywaliśmy we wcześniejszym artykule, zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. celem postępowania restrukturyzacyjnego jest uniknięcie ogłoszenia upadłości dłużnika przez umożliwienie mu restrukturyzacji w drodze zawarcia układu z wierzycielami, a w przypadku postępowania sanacyjnego – również przez przeprowadzenie działań sanacyjnych, przy zabezpieczeniu słusznych praw wierzycieli. Rodzi się zatem pytanie, czym są owe działania sanacyjne. Ustawodawca zdefiniował to pojęcie jako czynności prawne i faktyczne, które zmierzają do poprawy sytuacji ekonomicznej dłużnika i mają na celu przywrócenie dłużnikowi zdolności do wykonywania zobowiązań, przy jednoczesnej ochronie przed egzekucją. Do wskazanych działań będziemy mogli zaliczyć zatem wszystkie czynności, które prowadzą do obniżenia kosztów działalności, w tym także zwolnienia pracowników, czy też odstąpienie od nierentownych kontraktów.

Kto zarządza przedsiębiorstwem w trakcie postępowania sanacyjnego?

Zgodnie z prawem restrukturyzacyjnym, sąd – uwzględniając wniosek o otwarcie postępowania sanacyjnego – odbiera dłużnikowi zarząd nad przedsiębiorstwem i wyznacza zarządcę. Tylko wyjątkowo – jeżeli skuteczne przeprowadzenie postępowania sanacyjnego wymaga osobistego udziału dłużnika lub jego reprezentantów, a jednocześnie dają oni gwarancję należytego sprawowania zarządu – sąd może zezwolić dłużnikowi na dalsze bieżące kierowanie przedsiębiorstwem. Zasadą jest zatem, że po otwarciu postępowania sanacyjnego dłużnik wskazuje i wydaje zarządcy cały swój majątek oraz wydaje dokumenty dotyczące jego działalności, majątku oraz rozliczeń, w szczególności księgi rachunkowe, inne ewidencje prowadzone dla celów podatkowych i korespondencję. Dodatkowo, dłużnik ma obowiązek udzielać sędziemu-komisarzowi i zarządcy wszelkich potrzebnych wyjaśnień dotyczących swojego majątku i działalności. Warto również zaznaczyć, że z dniem otwarcia postępowania sanacyjnego, mienie służące prowadzeniu przedsiębiorstwa oraz mienie należące do dłużnika stają się masą sanacyjną.

Jak przebiega postępowanie sanacyjne?

W trakcie postępowania sanacyjnego zarządca w porozumieniu z dłużnikiem składa sędziemu-komisarzowi plan restrukturyzacyjny, w którym wskazuje te czynności prawne i faktyczne, które należy podjąć w celu poprawy sytuacji ekonomicznej dłużnika i które mają na celu przywrócenie dłużnikowi zdolności do wykonywania zobowiązań. Jednocześnie składa on sędziemu-komisarzowi spis wierzytelności. Po zrealizowaniu całości lub części planu restrukturyzacyjnego zwoływane jest zgromadzenie wierzycieli w celu głosowania nad układem. W modelowym przykładzie postępowanie zostaje zakończone z dniem uprawomocnienia się postanowienia o zatwierdzeniu układu albo o odmowie zatwierdzenia układu przez sąd.

Podsumowując: warto zauważyć, że postępowanie sanacyjne jest postępowaniem hybrydowym, które łączy zarówno właściwości postępowania restrukturyzacyjnego, jak i postępowania upadłościowego. Zarządca może głęboko ingerować w stosunki prawne łączące dłużnika z osobami trzecimi (pracownikami i kontrahentami).

Artykuł Postępowanie sanacyjne pochodzi z serwisu Witkowski Partnerzy.

Przyczyny wprowadzenia restrukturyzacji do polskiego prawa

Po ponad dekadzie obowiązywania ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze. przyszedł czas na ocenę sprawności i efektywności uregulowanych w niej postępowań. Zarówno praktycy, jak i naukowcy zwracali uwagę na następujące mankamenty wskazanych przepisów: długi czas trwania procedur upadłościowych, niski poziom zaspokojenia wierzycieli, generowanie wysokich kosztów postępowania. Zauważono, że bardzo wiele wniosków oddalanych jest z uwagi na brak środków potrzebnych do przeprowadzenia upadłości. Wszystkie wskazane wyżej czynniki stały się powodem wprowadzenia reformy, mającej na celu zmianę dotychczasowych przepisów, odnoszących się do niewypłacalności. Nowe regulacje prawne zostały wprowadzone ustawą z dnia 15 maja 2015 r. Prawo restrukturyzacyjne i weszły w życie z dniem 1 stycznia 2016 roku.

Czym jest restrukturyzacja w polskim systemie prawnym?

Prawo restrukturyzacyjne ma na celu przede wszystkim uregulowanie (i to w sposób kompleksowy) sytuacji pomiędzy niewypłacalnym – lub zagrożonym niewypłacalnością – przedsiębiorcą a jego wierzycielami. Przez ten proces nie będziemy zatem rozumieli działań podejmowanych w przedsiębiorstwie, np. w celu poprawy jego wyników finansowych. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 15 maja 2015 r., celem postępowania restrukturyzacyjnego jest uniknięcie ogłoszenia upadłości dłużnika przez umożliwienie mu restrukturyzacji w drodze zawarcia układu z wierzycielami, a w przypadku postępowania sanacyjnego – również przez przeprowadzenie działań sanacyjnych, przy zabezpieczeniu słusznych praw wierzycieli. O postępowaniu sanacyjnym opowiemy więcej w kolejnym artykule, dziś natomiast chcielibyśmy zauważyć, że trzonem każdego z postępowań restrukturyzacyjnych jest zawarcie swoistego porozumienia pomiędzy dłużnikiem a wierzycielami (układ), które ma celu zmianę treści zobowiązań dłużnika.

Cechy postępowania restrukturyzacyjnego

Jak wskazano powyżej, restrukturyzacja miała być odpowiedzią na bolączki wynikające ze stosowania ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze. Co zatem udało się zmienić? Pierwszym wyraźnym osiągnięciem ustawy z dnia 15 maja 2015 r. jest oddzielenie postępowań upadłościowych od restrukturyzacyjnych. Wydawałoby się, że kwestia ta nie ma większego znaczenia, wpływa ona jednak istotnie na odbiór społeczny przedsiębiorstw zmagających się z kryzysem ekonomicznym. Po drugie, nowe przepisy przyczyniają się do przyspieszenia postępowania poprzez uproszczenie procedur, wprowadzenie licznych terminów instrukcyjnych dla zaangażowanych organów. Trzecią ważną kwestią jest zwiększenie uprawnień wierzycieli (mogą oni decydować między innymi o tym, kto w danym postępowaniu będzie pełnił funkcję nadzorcy sądowego albo zarządcy).

Mamy nadzieję, że przedstawione powyżej informacje przybliżyły istotę prawa restrukturyzacyjnego i więcej osób zdecyduje się uwzględnić je w czasie kryzysu ekonomicznego. Pamiętajmy, że walczyć warto przede wszystkim z efektem domina niewypłacalności, kiedy to kłopoty jednego przedsiębiorcy przenoszą się na kolejnego. Zachęcamy zatem do sięgania po wszystkie mechanizmy, które mogą przed taką sytuacją uchronić.

Artykuł Restrukturyzacja przedsiębiorstw w polskim prawie pochodzi z serwisu Witkowski Partnerzy.

Definicja majątku spółki jawnej i zasada jego odrębności

Zgodnie z kodeksem spółek handlowych, majątek spółki jawnej stanowi wszelkie mienie wniesione jako wkład lub nabyte przez spółkę w czasie jej istnienia. W tym ujęciu przez majątek spółki jawnej będziemy rozumieli ogół jej aktywów majątkowych. Dalej należy zauważyć, że spółka jawna jako tak zwana ułomna osoba prawna, ma swój własny majątek, jest on całkowicie odrębny prawnie od majątku wspólników. Sfera majątkowa spółki jawnej jest zatem wyrazem jej autonomiczności prawnej. Spółka jawna nabywa we własnym imieniu prawa oraz zaciąga zobowiązania. To z majątku spółki jawnej jej wierzyciel w pierwszej kolejności może prowadzić egzekucję. Dopiero, gdy egzekucja z majątku spółki okaże się bezskuteczna, wierzyciel spółki może prowadzić egzekucję z majątku wspólnika.

Źródła nabywania majątku spółki jawnej

Znaczącą cześć majątku spółki jawnej stanowi mienie wniesione jako wkład przez wspólników. Obowiązek wniesienia wkładu spoczywa na każdym ze wspólników i jest to jeden z elementów konstytuujących spółkę handlową. Zgodnie bowiem z art. 3 KSH, przez umowę spółki handlowej wspólnicy albo akcjonariusze zobowiązują się dążyć do osiągnięcia wspólnego celu przez wniesienie wkładów oraz, jeżeli umowa lub statut spółki tak stanowi, przez współdziałanie w inny określony sposób. Ustawodawca pozostawił wspólnikom swobodę w określeniu wkładu i jego wartości. Wkładem do spółki jawnej mogą być zarówno prawa rzeczowe i obligacyjne (np. wniesienie własności nieruchomości albo prawa najmu), usługi, świadczenie pracy, przeniesienie na rzecz spółki lub ustanowienie na jej rzecz możliwości korzystania z praw na dobrach niematerialnych. W razie wątpliwości uważa się, że wkłady wspólników są równe. Pamiętajmy jednak, że umowa spółki jawnej powinna zawierać określenie wkładów wnoszonych przez każdego wspólnika i ich wartość. Wspólnik nie jest uprawniony ani zobowiązany do podwyższenia umówionego wkładu. Pozostały majątek spółka nabywa w trakcie swojego istnienia. Jak wskazywaliśmy powyżej, podmiot ten posiada autonomiczność prawną – maże ona nabywać we własnym imieniu prawa.

Mamy nadzieję, że powyższe kompendium dotyczące majątku spółki jawnej pozwoli lepiej zrozumieć sposób jej funkcjonowania oraz znaczenie prawne – przyznane przez prawodawcę – w obrocie gospodarczym. Jak bowiem zauważono powyżej, sfera majątkowa spółki jawnej jest najlepszym wyrazem jej autonomiczności prawnej.

Artykuł Majątek spółki jawnej pochodzi z serwisu Witkowski Partnerzy.

Powstanie stowarzyszenia zwykłego

Uproszczona forma – powołana już w samej definicji stowarzyszenia zwykłego – przekłada się między innymi na określenie sposobu powstania tego podmiotu. Co najważniejsze: prawodawca obniżył do trzech osób minimalną liczbę uprawnionych do założenia stowarzyszenia zwykłego (przy stowarzyszeniu rejestrowym wymóg ten wynosił siedem osób). Dodatkowo założyciele stowarzyszenia zwykłego nie muszą uchwalać bardzo rozbudowanego statutu, jak to ma miejsce w przypadku stowarzyszenia rejestrowego, ich obowiązek ogranicza się do przyjęcia uproszczonego regulaminu działalności. Wymóg rejestracji w Krajowym Rejestrze Sądowym został zastąpiony wpisem do ewidencji prowadzonej przez organ nadzorujący.

Sposób działania stowarzyszenia zwykłego

Stowarzyszenie zwykłe reprezentowane jest przez przedstawiciela określonego w regulaminie działalności. W tym przypadku Ustawodawca zrezygnował zatem z konieczności posiadania zarządu i organu kontroli wewnętrznej, ich wprowadzenie jest fakultatywne i zależy od treści regulaminu. Podejmowanie przez przedstawiciela reprezentującego stowarzyszenie zwykłe albo zarząd czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu wymaga uprzedniej zgody wszystkich członków stowarzyszenia zwykłego oraz udzielenia przez nich pełnomocnictwa do dokonania tych czynności. Za czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu uznaje się między innymi nabycie oraz zbycie nieruchomości, zawarcie umowy kredytu albo pożyczki. Stowarzyszenie zwykłe nie może prowadzić działalności gospodarczej i odpłatnej działalności pożytku publicznego, dlatego środki na swoje funkcjonowanie może pozyskiwać jedynie ze składek członkowskich, darowizn, spadków, zapisów, dochodów z majątku stowarzyszenia oraz ofiarności publicznej.

Na zakończenie warto zauważyć, że nowelizacją z dnia 20 maja 2016 r. mocno zmodyfikowano konstrukcję stowarzyszenia zwykłego. Zmiany te miały na celu wzmocnienie tych organizacji, zwiększenie ich znaczenia społecznego, ułatwienia funkcjonowania. Czas pokaże, czy działania te okażą się skuteczne.

Artykuł Stowarzyszenie zwykłe pochodzi z serwisu Witkowski Partnerzy.

Problem „wścibskiego” właściciela mieszkania

Wskazany problem dotyczy sytuacji, gdy właściciel lokalu bez naszej zgody wchodzi do wynajmowanego przez nas mieszkania, także pod naszą nieobecność. Należy zauważyć, że wejście do mieszkania lub nieopuszczenie go wbrew woli lokatora także przez właściciela jest działaniem bezprawnym. W razie naruszenia tego zakazu, najemcy przysługuje ochrona prawna w postaci powództwa posesoryjnego (ochrona posiadania). Jeśli taka kłopotliwa sytuacja stanie się naszym udziałem, warto porozmawiać z wynajmującym – wiele osób nie zdaje sobie bowiem sprawy z istnienia przedmiotowego zakazu. Należy również dodać, że od wskazanej reguły prawo przewiduje pewne wyjątki. W razie awarii, wywołującej szkodę lub zagrażającej bezpośrednio powstaniem szkody, lokator jest zobowiązany niezwłocznie udostępnić lokal w celu jej usunięcia. Jeżeli jest nieobecny lub odmawia udostępnienia, wówczas właściciel ma prawo wejść do mieszkania w obecności funkcjonariusza Policji lub straży miejskiej, a gdy wymaga to pomocy straży pożarnej – także przy jej udziale. Po wcześniejszym ustaleniu terminu lokator powinien także udostępnić właścicielowi lokal w celu dokonania okresowego, a w szczególnie uzasadnionych wypadkach również doraźnego, przeglądu stanu i wyposażenia technicznego lokalu oraz ustalenia zakresu niezbędnych prac i ich wykonania.

Zwrot kaucji

Zgodnie z prawem, zawarcie umowy najmu może być uzależnione od wpłacenia przez najemcę kaucji zabezpieczającej pokrycie należności z tytułu najmu lokalu, przysługujących wynajmującemu w dniu opróżnienia lokalu. Kaucja ta podlega zwrotowi w ciągu miesiąca od dnia opuszczenia lokalu przez najemcę, po potrąceniu należności wynajmującego z tytułu najmu lokalu. Jeżeli wynajmujący nie chce zwrócić kaucji albo dokonuje nieuprawnionych potrąceń, powinniśmy wezwać go do zapłaty, a w razie odmowy skierować powództwo o zapłatę do sądu. W tym celu należy wypełnić formularz pozwu, który możemy pobrać za pośrednictwem strony internetowej Ministerstwa Sprawiedliwości. Pozew podlega opłacie, której wysokość zależy od wartości naszego żądania. Jeśli będziemy domagać się zwrotu kaucji w kwocie do 2000 zł, wówczas opłata od pozwu wyniesie 30 zł, jeśli do 5000 zł – 100 zł.

Mamy nadzieję, że udało nam się rozwiać wątpliwości związane z przedstawianymi zagadnieniami. Pamiętajmy też o zasadzie ignorantia iuris nocet, czyli „nieznajomość prawa szkodzi”. Im lepiej przygotujemy się do najmu mieszkania, tym pewniej unikniemy większości problemów.

Artykuł Krótki poradnik dla przyszłego najemcy pochodzi z serwisu Witkowski Partnerzy.

Wykonywanie wolnego zawodu

Spółka partnerska tworzona jest wyłącznie w celu wykonywania wolnego zawodu, a jej wspólnikami, nazywanymi w tym przypadku partnerami, mogą być tylko osoby fizyczne, wykonujące zawód związany z posiadaniem odpowiednich i urzędowo potwierdzonych kwalifikacji. Zgodnie z art. 88 kodeksu spółek handlowych partnerami w spółce mogą być osoby uprawnione do wykonywania następujących zawodów: adwokata, aptekarza, architekta, inżyniera budownictwa, biegłego rewidenta, brokera ubezpieczeniowego, doradcy podatkowego, maklera papierów wartościowych, doradcy inwestycyjnego, księgowego, lekarza, lekarza dentysty, lekarza weterynarii, notariusza, pielęgniarki, położnej, fizjoterapeuty, radcy prawnego, rzecznika patentowego, rzeczoznawcy majątkowego i tłumacza przysięgłego. Spółka partnerska może być zawiązana w celu wykonywania więcej niż jednego wolnego zawodu, a jej firma (nazwa) powinna zawierać nazwisko co najmniej jednego partnera, dodatkowe oznaczenie “i partner” bądź “i partnerzy” albo “spółka partnerska” oraz określenie wolnego zawodu wykonywanego w spółce.

Odpowiedzialność za zobowiązania

Specyfiką spółki partnerskiej jest także wyróżnienie spośród jej zobowiązań tych, które powstały w związku z wykonywaniem przez jednego z partnerów wolnego zawodu. Za te zobowiązania odpowiada spółka i subsydiarnie wskazany partner. Za zobowiązania powstałe w związku ze “zwykłym” funkcjonowaniem spółki odpowiada – podobnie jak to miało miejsce przy spółce jawnej – spółka partnerska i pomocniczo wszyscy partnerzy. Dalej należy zauważyć, że prowadzenie spraw i reprezentacja spółki partnerskiej mogą się odbywać według reguł zbliżonych do spółki jawnej albo mogą zostać powierzone zarządowi i opierać się na regułach właściwych dla spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Ustawodawca przewidział zatem profesjonalizację funkcjonowania spółki i możliwość uwolnienia część wspólników od zajmowania się reprezentacją i prowadzeniem spraw spółki partnerskiej. Członkiem zarządu musi być co najmniej jeden partner.

Podsumowując: spółka partnerska jest jednym z rodzajów spółek osobowych, ma ona służyć wykonywaniu wolnego zawodu. Zasady działania spółki partnerskiej są zbliżone do zasad odnoszących się do spółki jawnej, z pewnymi tylko wyjątkami, wynikającymi ze specyfiki przedmiotu działania.

Artykuł Charakterystyka spółki partnerskiej pochodzi z serwisu Witkowski Partnerzy.

Ustawodawca określił tego typu organizację jako dobrowolne, samorządne, trwałe zrzeszenie o celach niezarobkowych. Wśród stowarzyszeń możemy wyróżnić stowarzyszenie rejestrowe, które jest formą podstawową, posiadającą osobowość prawną oraz stowarzyszenie zwykłe, działające na uproszczonych zasadach. W dzisiejszym artykule omówimy pierwszy – podstawowy typ, niebawem przyjrzymy się natomiast jego prostszej wersji.

Powstanie stowarzyszenia rejestrowego

Stowarzyszenie rejestrowe może zostać założone przez grupę co najmniej siedmiu osób. Wskazana grupa musi uchwalić statut stowarzyszenia oraz wybrać komitet założycielski albo władze zrzeszenia. Warto przy tym zauważyć, że statut jest podstawowym aktem wewnętrznym stowarzyszenia, który reguluje jego działalność i powinien określać w szczególności nazwę stowarzyszenia, teren jego działania i siedzibę, cele i sposoby ich realizacji, sposób nabywania i utraty członkostwa, przyczyny utraty członkostwa oraz prawa i obowiązki członków, władze stowarzyszenia, tryb dokonywania ich wyboru, uzupełniania składu oraz ich kompetencje, możliwość otrzymywania przez członków zarządu wynagrodzenia za czynności wykonywane w związku z pełnioną funkcją, sposób reprezentowania stowarzyszenia, sposób zaciągania zobowiązań majątkowych, a także warunki ważności uchwał władz stowarzyszenia, sposób uzyskiwania środków finansowych oraz ustanawiania składek członkowskich, zasady dokonywania zmian statutu, sposób rozwiązania się stowarzyszenia. Po ustanowieniu statutu stowarzyszenie podlega wpisowi do Krajowego Rejestru Sądowego. Do wniosku o wpis należy załączyć statut, listą założycieli, zawierającą imiona i nazwiska, datę i miejsce urodzenia, miejsce zamieszkania oraz własnoręczne podpisy, protokół z wyboru władz stowarzyszenia oraz adres siedziby stowarzyszenia. Wniosek powinien zostać podpisany przez wszystkich członków zarządu. Od momentu wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego stowarzyszenie uzyskuje osobowość prawną i może rozpocząć działalność.

Sposób działania stowarzyszenia

Każde stowarzyszenie powinno posiadać trzy władze (organy): walne zebranie członków, zarząd, organ kontroli wewnętrznej. Najwyższą władzą stowarzyszenia jest walne zebranie członków, który to organ tworzą wszyscy członkowie stowarzyszenia. Jeśli jednak liczba członków przekracza liczbę określoną w statucie, wówczas statut może przewidywać zamiast walnego zebrania członków zebranie delegatów. W takim przypadku statut powinien też wskazywać zasady wyboru delegatów i czas trwania ich kadencji. Do kompetencji walnego zebrania należy między innymi wybór członków zarządu, podjęcie uchwały o rozwiązaniu stowarzyszenia, decyzja o przeznaczeniu majątku zlikwidowanego stowarzyszenia. Warto również zauważyć, że to walnemu zebraniu członków przysługuje domniemanie kompetencji we wszystkich rodzajach spraw niezastrzeżonych statutem dla innych organów. Drugim obligatoryjnym organem stowarzyszenia jest zarząd, który prowadzenie jego sprawy i reprezentuje go na zewnątrz. Organ kontroli wewnętrznej nosi w stowarzyszeniu różne nazwy (np. komisja rewizyjna). Przysługuje mu prawo wglądu w działalność oraz prawo żądania informacji i wyjaśnień. Kontrola, sprawowana przez ten organ, powinna dotyczyć przede wszystkim przestrzegania statutu i finansów stowarzyszenia.

Stowarzyszenie z całą pewnością odgrywa ważną społecznie rolę. Aktywizuje osoby do wspólnego działania, występowania wobec organów władzy publicznej. Rolę tę dostrzega także polski Ustawodawca, który w preambule prawa o stowarzyszeniach podkreślił znaczenie tego typu organizacji, doceniając czynne uczestniczenie w życiu publicznym, wyrażanie zróżnicowanych poglądów oraz realizację indywidualnych zainteresowań.

Przypominamy też, że w razie jakichkolwiek wątpliwości – nie tylko dotyczących zasad działania stowarzyszenia, ale np. oddłużania osób fizycznych, czy tych z zakresu prawa cywilnego oraz podatkowego – jesteśmy do Państwa dyspozycji! Szczegółowe informacje dostępne są tutaj.

Artykuł Zasady działania stowarzyszenia pochodzi z serwisu Witkowski Partnerzy.

W ten sposób chcielibyśmy rozpocząć cykl tekstów poradnikowych, w których będziemy obalać mity i rozwiewać wątpliwości związane z często wyszukiwanymi w internecie problemami, takimi jak oddłużanie osób fizycznych, konsekwencje orzeczenia o winie w postępowaniu rozwodowym, świadczenia alimentacyjne, czy też sprawy przeciwko zakładom ubezpieczeń.

Ignorantia iuris nocet, czyli nieznajomość prawa szkodzi

Warto zapobiegać szkodom związanym z nieznajomością prawa, które bezpośrednio nas dotyczy – dlatego też właściciele mieszkań przeznaczonych na wynajem, powinni poznać przepisy, regulujące ten stosunek prawny. Szczególną uwagę należy zwrócić na przepisy ogólne o najmie, zamieszczone w Kodeksie cywilnym od art. 659 do art. 679, a następnie na przepisy odnoszące się do najmu lokali – w Kodeksie cywilnym od art. 680 do art. 692. Bardzo ważna z punktu widzenia właścicieli mieszkań jest także ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. Redakcja tych przepisów niestety nie jest prosta i może nastręczyć wielu wątpliwości. Zapoznając się z treścią wskazanych aktów prawnych pamiętajmy, że przepis bardziej szczegółowy ma pierwszeństwo przed przepisem ogólnym. Dlatego odpowiedzi na nurtujące nas pytania szukajmy najpierw w ustawie o ochronie praw lokatorów, a dopiero później wśród przepisów Kodeksu cywilnego o najmie lokali, na końcu sięgając po przepisy ogólne, sformułowane od art. 659 do art. 679. Oba wskazane akty prawne można znaleźć w Internetowym Systemie Aktów Prawnych, do którego trafimy bez trudu przez stronę główną Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej.

Jak dobrze sformułować umowę najmu?

Osoba zamierzająca wynająć mieszkanie powinna zadbać o dobrze sformułowany tekst umowy. Niestety wzory, które można znaleźć w internecie, często powielają błędne rozwiązania i nie są dostosowane do specyfiki każdego najmu. Postarajmy się o rozsądne określenie czasu, na który ma zostać zawarta umowa. Pamiętajmy, że skrócenie przez właściciela obowiązywania najmu lokalu mieszkalnego, poddane jest restrykcyjnym przepisom ustawy o ochronie praw lokatorów. Warto zadbać o uregulowanie obowiązków związanych z utrzymaniem mieszkania w stanie niepogorszonym. Możemy w tym zakresie bazować na przepisach Kodeksu cywilnego i ustawy o ochronie praw lokatorów, dostosowując poszczególne rozwiązania do naszych potrzeb. Jeśli najemca chciałby dokonać w mieszkaniu prac remontowych, zadbajmy o wprowadzenie do umowy odpowiednich postanowień, regulujących konieczność uzyskania pisemnej zgody wynajmującego oraz sposób rozliczenia nakładów. Umowa najmu może zawierać postanowienia, służące zabezpieczeniu płatności czynszu i innych opłat.

O czym jeszcze warto pamiętać?

Przed wynajęciem mieszkania zadbajmy o dokumentację zdjęciową związaną z jego wyglądem. Będzie ona pomocna do wykazania naszych racji w przypadku ewentualnych sporów z lokatorami. Ważne także, aby wydaniu lokalu towarzyszyło spisanie protokołu zdawczo-odbiorczego, w którym określony zostanie stan mieszkania oraz liczników. Zadbajmy, by przyszły najemca podał nam dane, potwierdzone dowodem osobistym, takie jak imię, nazwisko i PESEL, a także adres do korespondencji. Warto przy tym wprowadzić do umowy najmu klauzulę, nakładającą na najemcę obowiązek informowania o zmianie wskazanego adresu przez czas trwania stosunku najmu, a także do momentu uregulowania wszystkich należności związanych z czynszem, innymi opłatami oraz odpowiedzialnością za szkody.

Artykuł Na co powinniśmy zwracać uwagę, wynajmując mieszkanie? pochodzi z serwisu Witkowski Partnerzy.

Pozycja i rola fundatora

Rola fundatora uwidacznia się przede wszystkim na etapie tworzenia fundacji. To fundator decyduje bowiem o jej powstaniu, określa cel działania, majątek oraz ustrój wewnętrzny. Należy zauważyć, że wskazana wyżej kształtująca rola fundatora kończy się w momencie uzyskania przez fundację osobowości prawnej. Wraz z wpisem do rejestru sądowego, fundacja staje się samodzielnym podmiotem prawa, niezależnym od woli swojego założyciela, działającym na podstawie ustawy i statutu.

Powstanie fundacji

Założenie fundacji wymaga dokonania trzech czynności prawnych: ustanowienia aktu fundacyjnego, uchwalenie statutu oraz wpis fundacji do właściwego rejestru. Akt fundacyjny to jednostronne oświadczenie woli fundatora, zmierzające do ustanowienia fundacji. Oświadczenie to może być czynnością intervivos (między żyjącymi) i wtedy wymaga formy aktu notarialnego, albo mortis causa (na wypadek śmierci) i wówczas jest dokonywane w testamencie. W dalszej kolejności fundator ustanawia statut, określając w nim nazwę fundacji, jej siedzibę i majątek, cele, zasady, formy, zakres działalności, skład i organizację zarządu, sposób powoływania oraz obowiązki i uprawnienia tego organu i jego członków. Warto zauważyć, że fundator może odstąpić od osobistego ustalenia statutu i upoważnić do jego ustalenia inną osobę fizyczną lub prawną. Fundacja podlega wpisowi do Krajowego Rejestru Sądowego. Z momentem dokonania tej ostatniej czynności, fundacja uzyskuje osobowość prawną i staje się autonomicznym podmiotem.

Sposób działania fundacji

Kierowaniem działalności fundacji oraz reprezentowaniem jej na zewnątrz zajmuje się zarząd. Jest to jedyny obligatoryjny organ, przy czym takie rozwiązanie jest nietypowe, ponieważ w strukturach innych osób prawnych przewidziano dwa lub więcej organów. Fundacja ma obowiązek prowadzić działalność w celu realizacji zadań określonych w jej statucie. Temu podporządkowany jest też jej majątek. Warto zauważyć, że we wskazanym wyżej zakresie fundacja może prowadzić także działalność gospodarczą. Zgodnie z art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1984 r. o fundacjach – podmiot ten może prowadzić działalność gospodarczą w rozmiarach służących realizacji jego celów. Jeżeli fundacja ma prowadzić działalność gospodarczą, wartość środków majątkowych fundacji przeznaczonych na działalność gospodarczą nie może być mniejsza niż tysiąc złotych.

Warto zauważyć, że fundacja – obok stowarzyszenia – stanowi trzon organizacji pozarządowych, nazywanych też trzecim sektorem. Podmioty te stanowią ważne uzupełnienie sektora publicznego i rynkowego. Ważne zatem, aby znać podstawowe zasady ich funkcjonowania.

Artykuł Zasady działania fundacji pochodzi z serwisu Witkowski Partnerzy.

Jurysdykcja sądowa, uznawanie i wykonywanie orzeczeń sądowych i pozasądowych

Należyte funkcjonowanie rynku wewnętrznego w Unii Europejskiej wymagało ustanowienia jednolitych przepisów określających właściwy sąd w danej sprawie oraz wprowadzenia uproszczonych procedur w celu zapewnienia uznawania i wykonywania orzeczeń sądowych, wydawanych w innym państwie członkowskim. Najważniejszym aktem prawnym w tej dziedzinie jest rozporządzenie Rady (WE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych („rozporządzenie Bruksela I”). Zasady wprowadzone przez Bruksela I uzupełnia rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r., dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich, a także w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej („rozporządzenie Bruksela II bis”). Drugi ze wskazanych aktów prawnych stanowi odpowiedź na wzrost mobilności mieszkańców Unii i zakładanie rodzin przez osoby różnej narodowości. Dodatkowo, aby ułatwić transgraniczne odzyskiwanie zadłużenia alimentacyjnego, Rada przyjęła w grudniu 2008 r. rozporządzenie (WE) nr 4/2009.

Wspólne postępowania cywilne

Aby ułatwić przedsiębiorstwom i obywatelom Unii Europejskiej dochodzenie swoich roszczeń cywilnych w sporach transgranicznych, wprowadzono wspólne zasady postępowania. Wskazane odrębne procedury dotyczą roszczeń o niewielkim znaczeniu oraz niekwestionowanych długów pieniężnych. Rozporządzeniem (WE) nr 861/2007 ustanowione zostało europejskie postępowanie w sprawie drobnych roszczeń, a rozporządzeniem (WE) nr 1896/2006 – postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty. Obie procedury mają charakter uzupełniający normy prawa krajowego i są fakultatywne.

Współpraca sądów krajów członkowskich

Normy prawa unijnego wzmacniają również współpracę między organami sądowymi państw członkowskich. Główny nacisk został położony na usprawnienie doręczania dokumentów stronom sporu i innym osobom w niego zaangażowanym oraz pomoc w przeprowadzaniu dowodów. Realizacji tych celów służy rozporządzenie nr 1348/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie doręczania w Państwach Członkowskich sądowych i pozasądowych dokumentów w sprawach cywilnych i handlowych, zmienione rozporządzeniem 1393/2007 z 13 listopada 2007 r. oraz rozporządzenie nr 1206/2001 z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie współpracy między sądami państw członkowskich przy przeprowadzaniu dowodów w sprawach cywilnych lub handlowych.

Warto zauważyć, że wymienione wyżej rozporządzenia obowiązuje bezpośrednio w państwach członkowskich. Są one zatem elementem także polskiej procedury cywilnej. Należy również zwrócić uwagę, że wymienione instrumenty prawne dowodzą, że harmonizacja prawa cywilnego jest procesem trudnym i wymagającym czasu.

Artykuł Przepisy unijne w procedurze cywilnej pochodzi z serwisu Witkowski Partnerzy.

Uzasadnienie przekształcenia

Warto zauważyć, że przedsiębiorca, prowadzący działalność gospodarczą jako osoba fizyczna, ponosi odpowiedzialność za zobowiązania całym swoim majątkiem. W tym przypadku nie ma zatem wyodrębnionej sfery, która zwolniona byłaby spod ryzyka gospodarczego. Tymczasem spółka kapitałowa posiada odrębną osobowość prawną, majątek wspólników oddzielony jest od majątku spółki i wspólnicy nie odpowiadają za zobowiązania spółki. W przypadku przekształcenia jednoosobowej działalności gospodarczej w spółkę, dochodzi zatem do ograniczenia odpowiedzialności przedsiębiorcy jego majątkiem osobistym za zobowiązania. Warto dodać, że za zobowiązania powstałe już po przekształceniu odpowiada wyłącznie sama spółka, natomiast za zobowiązania wcześniejsze odpowiada przedsiębiorca wraz ze spółką, solidarnie. Prowadzenie działalności gospodarczej w formie spółki kapitałowej może mieć także inne uzasadnienie: uzyskanie możliwości pozyskania dodatkowego kapitału, przekazanie prowadzenia spraw wyspecjalizowanemu zarządowi, możliwość kontynuowania działalności przedsiębiorstwa po śmierci założyciela.

Skutki przekształcenia

W przypadku przekształcenia jednoosobowej działalności gospodarczej, spółka kapitałowa wstępuje we wszystkie prawa i obowiązki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. W wyniku przekształcenia nie zmieni się treść stosunków cywilnoprawnych, łączących osobę fizyczną z jej kontrahentami, a jedynie ich stroną stanie się z mocy prawa spółka kapitałowa, w miejsce tego przedsiębiorcy. Nie będzie zatem potrzeby zawierania nowych umów związanych z prowadzoną działalnością, czy też dodawania aneksów. Warto zaznaczyć, że spółka kapitałowa wstępuje również w prawa podatkowe przekształcanego przedsiębiorcy, związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą,

Prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną łączy się z pewnymi niedogodnościami. Rozwój przedsiębiorstwa uzasadnia rozważenie zmiany formy organizacyjno-prawnej i dostosowania jej do nowych potrzeb. Przekształcenie, wprowadzone do kodeksu spółek handlowych, jest jedną z możliwości, którą warto wziąć pod uwagę. Należy jednak dodać, że przed podjęciem ostatecznej decyzji koniecznym jest wszechstronne przeanalizowanie wszystkich konsekwencji oraz wzięcie pod uwagę argumentów zarówno za, jak i przeciw.

Artykuł Przekształcenie jednoosobowej działalności gospodarczej w spółkę pochodzi z serwisu Witkowski Partnerzy.

Rodzaje szkód komunikacyjnych

Każdy wypadek wymaga odrębnej analizy. Warto zauważyć że, jeśli będziemy potrafili określić prawidłowo negatywne skutki zdarzenia drogowego, uzyskamy odpowiedź na pytanie, czego możemy się domagać od podmiotów odpowiedzialnych za skutki tego zdarzenia. Kolizje aut najczęściej wywierają wpływ na sferę majątkową poszkodowanego. Wiążą się z uszkodzeniem pojazdu, utratą jego wartości handlowej, powodują konieczność wynajęcia pojazdu zastępczego. Mogą także doprowadzić do utracenia określonych korzyści, w szczególności przewidywanego zarobku, jeżeli uszkodzony pojazd służył nam do działalności zawodowej lub gospodarczej. Wskutek wypadku drogowego, może zostać wyrządzona również szkoda na osobie, obejmująca skutki utraty zdrowia, a nawet życia oraz poczucie krzywdy osoby poszkodowanej.

Od kogo możemy domagać się odszkodowania?

Jeśli nasz samochód uległ kolizji drogowej z winy innego kierowcy, to wypłaty odszkodowania będziemy mogli się domagać od sprawcy szkody oraz od zakładu ubezpieczeń, u którego wskazana osoba była ubezpieczona od odpowiedzialności cywilnej. Co ważne, każdy właściciel pojazdu mechanicznego ma obowiązek zawrzeć taką umowę ubezpieczenia. Wymóg posiadania tzw. OC komunikacyjnego ma na celu zapewnienie ochrony prawnej osobom poszkodowanym, które mogą dochodzić stosownej rekompensaty od podmiotów profesjonalnych, posiadających odpowiedni kapitał i zdolności organizacyjne do samodzielnego ustalenia przesłanek swojej odpowiedzialności. Skutki zdarzeń drogowych mogą być objęte ochroną wynikającą także z innych umów ubezpieczenia, w szczególności należy tu mieć na uwadze umowy autocasco (AC).

Czego możemy się domagać?

Warto zauważyć, że odszkodowanie ma na celu doprowadzić do przywrócenia stanu rzeczy sprzed wypadku. W zależności od powstałego uszczerbku, poszkodowany może ubiegać się o zrekompensowanie szkody majątkowej, w szczególności poprzez pokrycie kosztów naprawy pojazdu, holowania, wynajęcia pojazdu zastępczego, utraconego zarobku. Jeśli wypadek spowodował także szkodę na osobie, istnieje możliwość żądania zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę oraz zwrotu wszelkich kosztów związanych z leczeniem i rehabilitacją, a także przyznania świadczenia stanowiącego wyrównanie różnicy w dochodach osiąganych przez poszkodowanego przed wypadkiem w stosunku do dochodów uzyskiwanych przez niego po wypadku. Istnieje także możliwość żądania odszkodowania w celu zapewnienia środków potrzebnych do poprawy stanu zdrowia. W sytuacji, gdy wskutek wypadku samochodowego poszkodowany poniesie śmierć, stosownego odszkodowania mogą domagać się najbliżsi członkowie rodziny.

Artykuł Odszkodowanie za szkodę komunikacyjną pochodzi z serwisu Witkowski Partnerzy.

Definicja nakazu zapłaty

Nakaz zapłaty stanowi szczególny rodzaj orzeczenia merytorycznego. Ma charakter wyjątkowy, może zostać wydany tylko w szczególnych – określonych prawem – wypadkach. Sąd, orzekając nakazem zapłaty, uwzględnia powództwo w całości. Pozwanemu przysługują szczególne środki zaskarżenia: zarzuty w postępowaniu nakazowym oraz sprzeciw w postępowaniu upominawczym i elektronicznym postępowaniu upominawczym. Nakaz zapłaty wydawany jest bowiem w ramach kilku postępowań odrębnych, których procedura – jak łatwo się domyślić – odbiega od zwykłego trybu procesowego. Poniżej bliższa charakterystyka.

Postępowanie nakazowe

Postępowanie nakazowe może zostać przeprowadzone, jeżeli powód zawrze w pozwie stosowny wniosek, dochodzone roszczenie będzie mieć charakter pieniężny (albo świadczenia innych rzeczy zamiennych), a okoliczności uzasadniające żądanie będą udowodnione w szczególnie wiarygodny sposób. Wśród środków dowodowych, uzasadniających wydanie nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym, wymienionych przez ustawodawcę, jest na przykład dokument urzędowy, zaakceptowany przez dłużnika rachunek, weksel i czek. Ważne, by wskazać, że lista owych środków dowodowych stanowi zamknięty katalog. Nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym z chwilą wydania stanowi tytuł zabezpieczenia (a dodatkowo wydany na podstawie weksla, warrantu, rewersu lub czeku staje się natychmiast wykonalny po upływie terminu do zaspokojenia roszczenia). Oznacza to, że dysponując takim orzeczeniem, możemy zwrócić się do komornika o przeprowadzenie postępowania zabezpieczającego lub nawet egzekucyjnego. W razie prawidłowego wniesienia zarzutów przez pozwanego, zostaje wyznaczona rozprawa, po zakończeniu której sąd wydaje wyrok w przedmiocie nakazu zapłaty.

Postępowanie upominawcze

Rozpoznanie sprawy w postępowaniu upominawczym zależy w dużej mierze od uznania sądu. Nakaz zapłaty w tym postępowaniu może zostać wydany nawet bez stosownego wniosku powoda, jeżeli dochodzi on roszczenia pieniężnego. Sąd nie może orzec w ten sposób przede wszystkim wtedy, gdy roszczenie jest oczywiście bezzasadne lub przytoczone w pozwie okoliczności budzą wątpliwość. Nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym – inaczej niż w postępowaniu nakazowym – nie stanowi tytułu zabezpieczenia. Jego wykonanie może nastąpić dopiero po jego uprawomocnieniu, gdy pozwany nie wniesie sprzeciwu. W razie prawidłowego wniesienia sprzeciwu nakaz zapłaty traci moc, a przewodniczący wyznacza rozprawę. Szczególną odmianą postępowania upominawczego, jest elektroniczne postępowanie upominawcze.

Mamy nadzieję, że powyższe informacje przybliżają znaczenie nakazu zapłaty w postępowaniu cywilnym. W razie jakichkolwiek dalszych pytań – jesteśmy do Państwa dyspozycji.

Artykuł Czym jest nakaz zapłaty? pochodzi z serwisu Witkowski Partnerzy.