Jak sanacja chroni majątek dłużnika?

W poprzednim artykule przybliżyliśmy tematykę związaną z egzekucją przez zarząd przymusowy. Tym razem przyjrzyjmy się, jak dłużnik będący przedsiębiorcą może ochronić swój majątek poprzez sanację.

Postępowanie sanacyjne

Ratunkiem dla dłużnika po wszczęciu egzekucji przez zarząd przymusowy jest wniesienie wniosku o postępowanie sanacyjne. Dłużnik po złożeniu takiego wniosku uzyskuje ochronę przed egzekucją.

Celem sanacji jest przywrócenie dłużnikowi zdolności do wykonywania zobowiązań oraz uniknięcie upadłości dłużnika. Postępowanie sanacyjne nie powoduje ogłoszenia upadłości dłużnika oraz poprawia sytuację ekonomiczną dłużnika

Postępowanie sanacyjne zawiesza postępowanie egzekucyjne

Wszelkie postępowanie egzekucyjne skierowane do majątku dłużnika, wchodzącego w skład masy sanacyjnej, wszczęte przed dniem otwarcia postępowania sanacyjnego ulegają zawieszeniu z mocy prawa. Skierowanie egzekucji do majątku dłużnika wchodzącego w skład masy sanacyjnej oraz zabezpieczenie roszczenia na tym majątku jest niedopuszczalne.

Doradca restrukturyzacyjny przejmuje zarząd nad majątkiem

Po otwarciu postępowania sanacyjnego mienie służące prowadzeniu przedsiębiorstwa oraz mienie należące do dłużnika staje się masą sanacyjną. Dłużnik traci prawo zarządu nad tym majątkiem, w jego miejsce wchodzi licencjonowany doradca restrukturyzacyjny (wyznaczony przez sąd). Dłużnik ma obowiązek wskazać i wydać doradcy cały swój majątek oraz dokumenty dotyczące jego działalności, majątku, rozliczeń, w szczególności księgi rachunkowe oraz korespondencje oraz udzielać mu wszelkich potrzebnych wyjaśnień.

Doradca dokonuje czynności w imieniu własnym, lecz nie na rachunek dłużnika, nie odpowiada za zobowiązanie zaciągnięte w sprawach dotyczących masy sanacyjnej.

Istotne jest, aby postępowanie toczyło się z poszanowaniem słusznych praw wierzycieli i osób trzecich.

Egzekucja przez zarząd przymusowy

Egzekucja przez zarząd przymusowy jest to szczególny sposób egzekucji, która może być skierowana tylko przeciwko dłużnikowi prowadzącemu działalność gospodarczą w formie przedsiębiorstwa bądź gospodarstwa rolnego. Polega na zaspokajaniu wierzycieli z dochodów uzyskiwanych z działalności dłużnika przez ustanowienie przymusowego zarządu nad przedsiębiorstwem bądź gospodarstwem rolnym.

Niezbędna jest tu inicjatywa wierzyciela, ponieważ to on musi złożyć odpowiedni wniosek o egzekucje z zarządu przymusowego. Należy zwrócić szczególną uwagę na to, że wniosek składa się do sądu (nie do komornika!), a właściwym jest ten sąd, w którego obszarze znajduje się siedziba przedsiębiorstwa.
Wierzyciel składając wniosek o egzekucję, powinien dokładnie określić przedsiębiorstwo i wskazać znane mu składni majątku przedsiębiorstwa dłużnika.
Gdy egzekucja z zarządu przymusowego zostaje ustanowiona, wtedy pozostałe egzekucje, które były wcześniej prowadzone przeciwko dłużnikowi, zostają umorzone. Dotychczasowi wierzyciele mogą przyłączyć się do egzekucji z zarządu.

Skutki wszczęcia egzekucji dla dłużnika

Z chwilą wszczęcia egzekucji dłużnik traci uprawnienia do dokonywania czynności związanych ze składnikami majątku objętego zarządem, dodatkowo wszystkie czynności dłużnika podjęte po wszczęciu egzekucji są nieważne, co więcej od tej chwili zarząd nad przedsiębiorstwem sprawuje wyłącznie zarządca ustanowiony przez sąd.

Zarządca

Zarządca jest osobą powoływaną w postepowaniu egzekucyjnym z zarządu przymusowego przez sąd, ma częściowo uprawnienia komornika i syndyka, jest organem egzekucyjnym działającym pod nadzorem sądu.

Sąd wyznaczając osobę zarządcy, bierze pod uwagę w pierwszej kolejności wskazania stron, ponieważ mogą oni wspólnie uzgodnić osobę zarządcy i wskazać ją sądowi. Jeżeli strony się nie porozumieją, sąd decyduje o osobie zarządcy samodzielnie.

Najczęstsze przyczyny oddalenia wniosku o ogłoszenie upadłości

W poprzednim artykule wskazane zostały przesłanki złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości konsumenckiej. Dzisiaj natomiast postaramy się przybliżyć kwestię dotyczącą tego, kiedy dochodzi do oddalenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Istotne znaczenie w tej sprawie ma treść artykułu 4914 ustawy Prawo Upadłościowe, w którym określono przyczyny oddalenia wniosku o ogłoszenie upadłości konsumenckiej.

Jednym z głównych powodów oddalenia wniosku o ogłoszenie upadłości jest to, że w ocenie sądu dłużnik sam doprowadził do swojej niewypłacalności lub zwiększył jej stopień umyślnie lub wskutek rażącego niedbalstwa. Ze względu na niejednoznaczność pojęć: „umyślność” i „rażące niedbalstwo” należy poświęcić tym terminom kilka krótkich uwag. Umyślność w rozumieniu art. 4914 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe „oznacza objęcie przez dłużnika zamiarem doprowadzenia do niewypłacalności albo jej pogłębienia, a nie sam fakt umyślnego dokonania czynności, które ostatecznie do niewypłacalności doprowadziły. Przykładowo, umyślne zaciągnięcie zobowiązań w sytuacji, gdy zamiarem dłużnika nie było doprowadzenie do niewypłacalności, nie będzie oznaczało zawinionego wywołania stanu niewypłacalności[1].

Ponadto, sąd oddali wniosek o ogłoszenie upadłości, jeżeli w okresie dziesięciu lat przed dniem zgłoszenia wniosku miała miejsce co najmniej jedna z czterech sytuacji:
1) w stosunku do dłużnika prowadzone było postępowanie upadłościowe i jeżeli postępowanie to zostało umorzone z innych przyczyn niż na wniosek dłużnika,
2) ustalony dla dłużnika plan spłaty wierzycieli uchylono na podstawie przepisu art. 49120,
3) dłużnik, mając taki obowiązek, wbrew przepisom ustawy nie zgłosił w terminie wniosku o ogłoszenie upadłości,
4) czynność prawna dłużnika została prawomocnie uznana za dokonaną z pokrzywdzeniem wierzycieli- chyba że przeprowadzenie postępowania jest uzasadnione względami słuszności lub względami humanitarnymi.

Do oddalenia wniosku o ogłoszenie upadłości dojdzie również w przypadku, gdy w okresie dziesięciu lat przed dniem zgłoszenia wniosku w stosunku do dłużnika prowadzono postępowanie upadłościowe, w którym umorzono całość lub część jego zobowiązań. Powyższa przesłanka nie zachodzi, jeżeli dłużnik dochował należytej staranności i mimo to doszło do niewypłacalności dłużnika lub zwiększenia jej stopnia. Jeżeli przeprowadzenie postępowania jest uzasadnione względami słuszności lub względami humanitarnymi, to również nie ma znaczenia fakt, iż w okresie dziesięciu lat przed dniem zgłoszenia wniosku w stosunku do dłużnika prowadzono postępowanie upadłościowe, w którym umorzono całość lub część jego zobowiązań. Kwestia tzw. należytej staranności zostanie szerzej omówiona w kolejnym artykule.

Jeżeli we wniosku o ogłoszenie upadłości dane wskazane przez dłużnika są niezgodne z prawdą lub niezupełne, to wtedy również sąd oddali wniosek o ogłoszenie upadłości. Nie dotyczy to jednak sytuacji, w której niezgodność lub niezupełność nie są istotne lub przeprowadzenie postępowania jest uzasadnione względami słuszności lub względami humanitarnymi.

Pojęcia „względy słuszności” oraz „względy humanitaryzmu”,  o których dwukrotnie w powyższej publikacji nadmieniliśmy, również zostaną bliżej przedstawione w innym artykule.

[1] Legalis, art. 4914 PrUpad Zimmerman 2018, wyd. 5

Podnoszenie kwalifikacji zawodowych przez pracownika

Każdy pracownik ma prawo do podnoszenia swoich kwalifikacji zawodowych. Pod tym pojęciem należy rozumieć zdobywanie lub uzupełnianie wiedzy i umiejętności przez pracownika, z inicjatywy pracodawcy albo za jego zgodą.  Jest to korzystne zarówno dla pracownika, jak i dla pracodawcy, który ma obowiązek ułatwiać pracownikom podnoszenie kwalifikacji zawodowych.

 

Płatny urlop szkoleniowy

Pracownikowi, który podnosi kwalifikacje zawodowe, przysługuje płatny urlop szkoleniowy, by miał możliwość przygotowania się do egzaminu. Pracownikowi przysługuje 6 dni urlopu. Wyjątkiem jest jeśli pracownik jest na ostatnim roku studiów, wtedy przysługuje mu 21 dni na przygotowanie pracy dyplomowej oraz przygotowanie się i przystąpienie do egzaminu dyplomowego. Poza urlopem pracownikowi przysługuje również płatne zwolnienie z całości bądź części dnia pracy na czas trwania zajęć, kursów czy szkoleń.

Urlop szkoleniowy nie przysługuje w przypadku kształcenia w ramach studiów podyplomowych, gdyż studia podyplomowe nie są zaliczane do studiów wyższych.

 

Świadczenia dodatkowe

Kodeks pracy reguluje dodatkowe świadczenia, które pracodawca może przyznać pracownikowi podnoszącemu kwalifikacje zawodowe. Są to w szczególności opłaty za kształcenie, przejazd, podręczniki i zakwaterowanie. Należy pamiętać, że pracodawca nie ma obowiązku finansowania studiów.

Pracownicy często rozwijają swoje umiejętności, poświęcając swój wolny czas od pracy. Należy pamiętać, że w tej sytuacji pracownik nie może domagać się od pracodawcy dodatkowych uprawnień. Pracodawca w takim przypadku może, ale nie musi udzielić pracownikowi np. urlopu szkoleniowego.

Istnieją jednak pewne sytuacje, kiedy pracownik będzie musiał zwrócić pracodawcy koszty kształcenia np. gdy bez uzasadnionej przyczyny pracownik przerwie podnoszenie kwalifikacji.

 

Umowa o podnoszeniu kwalifikacji zawodowych

Zaleca się sporządzanie umowy o podnoszeniu kwalifikacji zawodowych, która ma określać wzajemne prawa i obowiązki pracodawcy i pracownika, który chce się dokształcać. Umowę należy zawrzeć na piśmie. Nie może ona zawierać postanowień mniej korzystnych niż przepisy kodeksu pracy.

Czym jest rękojmia?

Przez rękojmię rozumie się odpowiedzialność sprzedawcy wobec kupującego, za wady sprzedanego towaru. Rękojmia jest podstawą do złożenia reklamacji przez konsumenta. Jeżeli konsument zauważy wadę fizyczną bądź prawną zakupionego towaru, wtedy może złożyć reklamację na podstawie rękojmi. Podmiotem odpowiedzialnym za powstałe wady jest sprzedawca i to do niego należy skierować pismo reklamacyjne, które można złożyć w dowolnej formie, choć dla celów dowodowych najbezpieczniej jest zrobić to w formie pisemnej. Dane sprzedawcy można znaleźć m.in. na paragonie fiskalnym. Należy przy okazji zauważyć, że paragon fiskalny nie jest konieczny do zareklamowania produktu, niemniej jednak posiadanie go ułatwia złożenie reklamacji.

Wada fizyczna i prawna

Za wadę fizyczną uznajemy niezgodność rzeczy sprzedanej z umową. Dochodzi do niej wtedy, gdy rzecz między innymi nie posiada właściwości, o których kupujący był zapewniony – np. naczynie żaroodporne pęka pod wpływem wysokiej temperatury. Za to wada prawna może polegać na tym, że towar kupiony przez konsumenta jest własnością osoby trzeciej – np. pochodzi z kradzieży.

Przebieg

Konsument od chwili, gdy stwierdzi wadę danego przedmiotu, ma możliwość w ciągu roku złożyć reklamację. Jednak najlepiej zgłosić wadę zaraz po jej zauważeniu. Gdy reklamację złożono, wtedy przedsiębiorca ma 14 dni na jej rozpatrzenie. W sytuacji, gdy przedsiębiorca nie dotrzyma tego terminu, uznaje się, że reklamacja jest zasadna. Konsument ma możliwość żądać jednego z czterech działań: wymiany towaru na nowy, naprawy towaru, obniżenia ceny czy odstąpienia od umowy – o ile wada jest istotna. Koszty naprawy lub wymiany ponosi sprzedawca. W szczególności obejmuje to koszty demontażu i dostarczenia rzeczy, robocizny, materiałów oraz ponownego zamontowania i uruchomienia. Należy przy okazji zauważyć, że odpowiedzialność przedsiębiorcy z tytułu wady towaru, dotyczy również nieprawidłowego montażu.

Odpowiedzialność sprzedawcy

Odpowiedzialność sprzedawcy za sprzedany towar, jeżeli wada zostanie stwierdzona, wynosi 2 lata od momentu jego wydania. Wyjątkiem będą nieruchomości, w tym przypadku odpowiedzialność wynosi okres 5 lat. Natomiast jeżeli na myśli mamy towary używane, odpowiedzialność można skrócić maksymalnie do roku. Ważne jest to, że jeżeli sprzedawca podstępnie zataił wady towaru, wtedy konsumentowi przysługuje uprawnienie do złożenia reklamacji bez względu na okres, jaki upłynął od stwierdzenia wady. Należy zwrócić uwagę, że sprzedawca nie poniesie odpowiedzialności z tytułu rękojmi, jeżeli konsument w momencie zakupu wiedział o tym, że dana rzecz ma wadę – np. towar był sprzedawany po obniżonej cenie, ponieważ miał określoną usterkę. Taka wada nie podlega reklamacji.

Złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości

Upadłość spółki jest niezwykle aktualnym tematem. W dzisiejszych czasach żadna spółka, ani żadne przedsiębiorstwo nie może być pewne tego, że nie dojdzie do sytuacji wymuszającej złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości. Do powstania sytuacji, że spółka staje się niewypłacalna, mogą doprowadzić różne czynniki np. źle dobrana strategia zarządzania, niewypłacalność kontrahentów spółki, źle skonstruowane umowy czy szeroko pojęte zmiany trendów.

Przepisy ustawy Prawo upadłościowe nakładają na zadłużoną spółkę obowiązek złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości w terminie zaledwie 30 dni od momentu, w którym pojawiła się podstawa do ogłoszenia upadłości. W praktyce jednak bardzo trudno jest określić ten moment, który uznać należy za dzień wystąpienia przesłanej upadłości, a co za tym idzie od którego należy liczyć 30 dniowy termin.

Odpowiedzialność Członków Zarządu

Wskazać należy, że terminowe złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości przez członków zarządu wyłącza ich odpowiedzialność osobistą za zobowiązania spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. W sytuacji niezłożenia przez członków zarządu spółki takiego wniosku w terminie, możliwe jest poniesienie przez nich odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną osobom trzecim w związku z niezłożeniem wniosku o ogłoszenie upadłości w terminie.

Kiedy złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości

Głównym bodźcem do ogłoszenia upadłości firmy jest jej niewypłacalność. Członkowie Zarządu w razie wystąpienia trudności finansowych w spółce, powinni stale monitorować stan wymagalnych zobowiązań i wartość majątku spółki. W sytuacji gdy zobowiązania dłużnika przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas gdy dłużnik wciąż na bieżąco reguluje swoje wymagalne zobowiązania, to taki podmiot już należy uznać za niewypłacalny i występują przesłanki do złożenia wniosku o ogłoszenia upadłości. Warto jednak wskazać, że Sąd może oddalić wniosek o ogłoszenie upadłości, jeżeli opóźnienie w wykonaniu zobowiązań nie przekracza trzech miesięcy, a suma niewykonanych zobowiązań nie przekracza 10% wartości bilansowej przedsiębiorstwa dłużnika.

Oddłużenie upadłego

Całkowite oddłużenie

Sąd po zakończonym postępowania umarza całość niespłaconych w toku postępowania upadłościowego zobowiązań konsumenta, bez względu na ich wysokość. Zobowiązania te musiały powstać do czasu ogłoszenia upadłości. A zatem oznacza to, ze zobowiązania które nie zostały spłacone przez syndyka i upadłego w trakcie postępowania wygasają bez względu na ich wysokość. Wygasają również wszystkie roszczenia wobec upadłego ze strony jego gwarantów, poręczycieli oraz współdłużników tych zobowiązań, które zostały umorzone. Umorzeniu podlegają również zobowiązania podatkowe i w stosunku do ZUS. Skutek taki nie może być osiągnięty w żadnym innym postępowaniu a w szczególności w postępowaniu egzekucyjnym.

Umorzeniu nie podlegają tylko długi wymienione w ustawie, w szczególności alimenty, grzywny, czy obowiązek zapłaty określony w wyroku karnym.

Wykreślenie z wszystkich rejestrów dłużników

Z chwilą umorzenia niespłaconych zobowiązań upadłego – sąd rejestrowy z  urzędu wykreśla osobę upadłego z rejestru dłużników niewypłacalnych prowadzoną przez Krajowy Rejestr Sądowy. Ponadto istnieje obowiązek usunięcia danych dłużnika z rejestrów prowadzonych przez biura informacji gospodarczej, na wniosek upadłego. Historia w takich instytucjach zostaje wyczyszczona.

Nowy start

W tym momencie dłużnik startuje od nowa. Jego sytuacja wygląda tak jakby nigdy nie miał długów. Może poszukać lepiej płatnej pracy. Jeżeli ma pomysł na prowadzenie działalności gospodarczej, może ją uruchomić. Dłużnik może ponadto postarać się o wsparcie finansowe (dotacje unijne) na rozpoczęcie działalności gospodarczej.

Jednak najważniejsze wydaje się to, ze dłużnik nie jest już uwikłany w niekończący się rosnący dług z tytułu zaciągniętego kredytu na zakup mieszkania lub kupno, ewentualnie budowę domu jednorodzinnego. Dłużnik i jego rodzina przestali już być tzw. „niewolnikami” instytucji finansującej stare kredyty lub zaciągnięte pożyczki.

Ogłoszenie upadłości konsumenckiej

Po złożeniu wniosku do Sądu. Sąd formalnie bada wniosek, sprawdza i weryfikuje, czy dłużnik spełnił przesłanki ogłoszenia upadłości, a w szczególności wymóg niewypłacalności i jej niezawiniony charakter (badanie moralności płatniczej dłużnika).

Jeżeli wniosek został złożony prawidłowo (dłużnik podał wszystkie niezbędne informacje oraz załączył wszelkie oświadczenia), a także uiścił opłatę sadową od wniosku (30 zł) Sąd wydaje postanowienie w przedmiocie ogłoszenia upadłości dłużnika i powołuje syndyka (zarządca masy upadłości).

 

Sprzedaż majątku

Ogłoszenie upadłości prowadzi to przejęcia zarządu całego majątku upadłego przez syndyka który doprowadzi do jego spieniężenia (z reguły w drodze licytacji). Środki z tego uzyskane – o ile takie są – będą przeznaczone na spłatę części zobowiązań upadłego. Oznacza to jednak np. utratę mieszkania domu który będzie zlicytowany. W praktyce co do zasady upadły do czasu licytacji może zamieszkiwać z rodziną w takim lokalu, ale po jego sprzedaży musi się wyprowadzić

UWAGA! O ile lokal nie zostanie na licytacji zakupiony przez najbliższych członków rodziny (taka możliwość nie jest wykluczona) ISTNIEJE WSPARCIE DLA UPADŁEGO W ZASPOKOJENIU JEGO POTRZEB MIESZKANIOWYCH

Jeżeli upadły posiadał lokal mieszkalny bądź dom jednorodzinny, który został w toku postępowania sprzedany na spłatę wierzycieli, przysługuje mu uprawnienie do otrzymania kwoty pieniężnej odpowiadającej przeciętnemu czynszowi najmu lokalu mieszkalnego za okres od 12 do 24 miesięcy. Ewentualna egzekucja komornicza nie daje takich uprawnień. Jest to bardzo poważne wsparcie dla dłużnika i jego rodziny. Te środki są zagwarantowane w ustawie i wypłaca je syndyk ze środków zgromadzonych ze sprzedaży majątku (dom jednorodzinny, mieszkanie).

Spłata części zadłużenia

Następnie Sąd zasadniczo o ile istnieje taka możliwość nałoży na upadłego obowiązek spłaty pewnej pozostałej części długu. UWAGA – taki obowiązek nie może przekraczać istniejących możliwości zarobkowych upadłego i nie może być dłuższy niż 36 miesięcy. Upadłemu muszą być pozostawione środki do życia. W praktyce w największym uogólnieniu oznacza to, że upadły przez 3 lata będzie musiał się liczyć z koniecznością spłat w ustalonym przez Sąd zakresie swoich wierzycieli. i np   wysokość tych spłat zależy od możliwości finansowych upadłego i jego sytuacji osobistej.  Co więcej jeżeli upadły nie uzyskuje dochodów  i nie ma możliwości ich uzyskiwania, albo są one na tyle niewysokie że wystarczają tylko na jego utrzymanie to część długu nie jest rozkładana na raty, ale od razu następuje umorzenie całości zobowiązań!

Złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości konsumenckiej przez Kancelarię

Rozważania dotyczące ogłoszenia upadłości konsumenckiej należy rozpocząć od analizy ekonomiczno-prawnej konsumenta. Na tym etapie prawnicy sprawdzają czy zachodzą przesłanki złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości osoby fizycznej nie prowadzącej działalności gospodarczej (upadłości konsumenckiej).

Kto może ogłosić upadłość i uzyskać oddłużenie?

Wniosek może zgłosić osoba, która:

  1. Zamieszkuje na stałe na terytorium Polski, niezależnie od obywatelstwa
  2. Nigdy nie prowadziła albo prowadziła i zaprzestała prowadzić działalność gospodarczą od co najmniej roku, – zadłużenie nie powstało z prowadzonej działalności gospodarczej.
  3. Jest niewypłacalna, to znaczy nie jest w stanie regulować swoich zobowiązań.
  4. Nie było w stosunku do niej prowadzone postępowanie upadłości konsumenckiej w ciągu ostatnich 10 lat.
  5. Mając taki obowiązek – jako osoba prowadząca działalność zgłosiła w terminie wniosek o ogłoszenie upadłości, chyba że minęło 10 lat od momentu zakończenia działalności. Jeżeli jednak zasady współżycia społecznego, a w szczególności względy humanitarne przemawiają za koniecznością oddłużenia, sąd ma możliwość pominięcia tego warunku.
  6. Nie ma umorzonych długów w wyniku przeprowadzenia upadłości konsumenckiej – w ciągu ostatnich 10 lat.

Klient, czyli (potencjalny) zadłużony konsument wypełnia formularz majątkowy, w którym są zawarte wszystkie informacje niezbędne do przygotowania wniosku o ogłoszenie upadłości likwidacyjnej. Na podstawie danych z tego formularza oraz dodatkowych oświadczeń konsumenta kancelaria przygotowuje wniosek i składa go do Sądu według miejsca zamieszkania upadłego.

Czy będąc wierzycielem hipotecznym możesz odliczyć cenę nieruchomości uzyskanej na licytacji?

Według prawodawcy wierzyciel hipoteczny  może zająć nieruchomość na poczet niewyegzekwowanych wierzytelności od dłużnika. W pierwszym kroku do skorzystania z tego przywileju, wierzyciel zwraca się do komornika z wnioskiem o zajęcie, opis i oszacowanie nieruchomości. Następnie komornik przeprowadza dwie publiczne licytacje nieruchomości. W razie braku nabywców wierzyciel ma możliwość skorzystania z zajęcia nieruchomości na poczet długu. Przejęcie nieruchomości na własność może nastąpić po cenie nie niższej od dwóch trzecich sumy oszacowania, przy czym prawo przejęcia przysługuje wierzycielowi egzekwującemu i hipotecznemu oraz współwłaścicielowi.

W takiej sytuacji wierzyciel składa do  sądu nadzorującego egzekucję wniosek o przejęcie niesprzedanej licytacyjnie nieruchomości.

Wniosek ten powinien być złożony maksymalnie 7 dni po licytacji, składając jednocześnie rękojmię, chyba że ustawa go od niej zwalnia. W razie złożenie takiego wniosku przez większą  liczbę wierzycieli, wówczas pierwszeństwo przysługuje temu, który zaoferował cenę wyższą a przy równych cenach – temu, którego należność jest większa.

Po zamknięciu przetargu, sąd wydaje na posiedzeniu jawnym postanowienie co do przybicia na rzecz licytanta, który zaoferował najwyższą cenę

Po uprawomocnieniu się postanowienia o przybiciu sąd wydaje postanowienie o przysądzeniu własności przejętej nieruchomości. Na postanowienie co do przysądzenia własności przysługuje zażalenie. Podstawą zażalenia nie mogą być uchybienia sprzed uprawomocnienia się postanowienia o przybiciu. Prawomocne postanowienie o przysądzeniu własności przenosi własność na nabywcę i jest tytułem do ujawnienia na rzecz nabywcy prawa własności w rejestrze publicznym o gruntach i budynkach oraz ulega wpisowi w księdze wieczystej bądź składa się je przez złożenie dokumentu do zbioru dokumentów. Prawomocne postanowienie o przysądzeniu własności jest także tytułem egzekucyjnym do wprowadzenia nabywcy w posiadanie nieruchomości.

Powyższy tekst nie stanowi porady prawnej. W celu jej uzyskania prosimy o kontakt z Kancelarią. Wszelkie dane kontaktowe znajdą Państwo w zakładce “kontakt”.

Czy pośpieszne zwolnienie dyscyplinarne działacza w związkach jest zgodne z prawem?

W przypadku gdy pracodawca ma zamiar rozwiązać stosunek pracy z pracownikiem będącym pod szczególna ochroną z tytułu pełnienia roli działacza w związkach zawodowych, musi on w pierwszej kolejności uzyskać zgodę zarządu zakładowej organizacji związkowej. Taka zgoda wyrażana jest w formie uchwały. Obowiązek ten ma charakter obligatoryjny, nawet w przypadku gdy chodzi o dyscyplinarne zwolnienie pracownika za naruszenie podstawowych obowiązków wynikających z umowy o pracę.

Zarząd ten musi składać się z co najmniej 10 osób będących czynnymi pracownikami lub wykonujących pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą u pracodawcy objętego działaniem tej organizacji. Fakt ten, organizacja związkowa musi udowodnić poprzez, kwartalne przedstawienie pracodawcy, według stanu na ostatni dzień kwartału, w terminie do 10 dnia miesiąca następującego po tym kwartale, informacji o łącznej liczbie członków organizacji.
Jeżeli w zarządzie znajduje się mniej niż 10 członków, bądź pracodawca nie uzyskał informacji o liczbie członków organizacji, pracodawca ma prawo przyjąć założenie, że od tej daty zakładowej organizacji związkowej nie przysługują jej ustawowe uprawnienia wynikające z art. 25ust. 1 pkt. 1 ustawy o związkach zawodowych. Zatem pracodawca może sam podjąć decyzję o zwolnieniu pracownika bez wypowiedzenia wyłącznie, gdy spełnią się przesłanki naruszenia podstawowych obowiązków z tytułu pełnienia funkcji pracownika.

Szczególna ochrona pracownika-członka związku zawodowego rozpoczyna się z chwilą powzięcia przez pracodawcę informacji o członkostwie pracownika w związku. Od tego momentu przysługuje mu ochrona, która jednak nie sprowadza się tylko do zakazu wypowiedzenia umowy o pracę przez pracodawcę, a rodzi wymóg uzyskania aprobaty od organów do tego upoważnionych.

Ochrona przysługuje również pracownikowi pełniącemu z wyboru funkcję poza zakładową organizacją związkową i korzystającemu u pracodawcy z urlopu bezpłatnego lub zwolnionemu z obowiązku świadczenia pracy. Ochrona ta przysługuje również w okresie roku po upływie tych zdarzeń.

Podsumowując, w sytuacji gdy pracownik będący członkiem związku zawodowego, zostanie zwolniony dyscyplinarnie ze skutkiem natychmiastowym, w pierwszym etapie należy zastanowić się, czy posiadał on w chwili wypowiedzenia ochronę wynikająca z członkostwa w związku oraz czy organizacja ta spełniła warunek określony art. 25ust. 1 pkt. 1 ustawy o związkach zawodowych.

Powyższy tekst nie stanowi porady prawnej. W celu jej uzyskania prosimy o kontakt z Kancelarią. Wszelkie dane kontaktowe znajdą Państwo w zakładce “kontakt”.

Kto ponosi koszty przesyłki przy odstąpieniu od umowy?

Zawieranie umów na odległość, wiąże się z pewnymi utrudnieniami dla konsumentów, które nadmiernie wykorzystują przedsiębiorcy. Klient, odstępując od umowy, zawartej na odległość ponosi jedynie bezpośrednie koszty zwrotu zamówionego towaru. Pomniejszanie należnej klientowi kwoty jest niedopuszczalne.

Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów zakazał stosowania następującego przepisu we wzorcach umów:

“W przypadku, gdy zwracany towar został wysłany na nasz koszt (przesyłka gratis lub inna promocja), kwota podlegająca zwrotowi zostanie pomniejszona o koszt wysyłki”.

Co oznacza, że w przypadku odstąpienia od umowy przez konsumenta, gdy przesyłka była darmowa to zwracając towar powinien otrzymać całą kwotę, którą zapłacił za produkt. Nie może być dodatkowo obciążany kosztami przesyłki, za którą wcześniej nie płacił. Przedsiębiorca nie może modyfikować podstawowych uprawnień konsumenta i ingerować w prawo odstąpienia od umowy na niekorzyść konsumenta.

Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów wyrokiem XVII AmC 14900/13 z dnia 29 października 2015 r. uznał kwestionowane postanowienie za sprzeczne z dobrymi obyczajami i rażąco naruszające interesy konsumentów. Klauzulę wpisano do rejestru 8 grudnia 2015 r., pod poz. 6220.

Realizację prawa odstąpienia od umowy gwarantowała m.in. Dyrektywa 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 maja 1997 r. w sprawie ochrony konsumentów w przypadku umów zawieranych na odległość (Dz.U.UE.L.1997.144.19). Jej art. 6 ust. 1 stanowił, że konsument wykonujący to prawo nie może ponosić żadnych kosztów, poza bezpośrednimi kosztami zwrotu towarów.

Cytowana wyżej dyrektywa obowiązywała w czasie, gdy zaskarżono kwestionowane postanowienie umowne, tj. do czerwca 2014 r. Niemniej w obecnym stanie prawnym obowiązuje analogiczny przepis art. 14 dyrektywy 2011/83/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 października 2011 r. (Dz.U.UE.L.2011.304.64), gwarantujący m.in., że w przypadku odstąpienia od umowy konsument ponosi tylko bezpośrednie koszty zwrotu towarów.

Powyższy tekst nie stanowi porady prawnej. W celu jej uzyskania prosimy o kontakt z Kancelarią. Wszelkie dane kontaktowe znajdą Państwo w zakładce “kontakt”.

Czy Pracodawca może zmodyfikować zasadę wynagrodzeń pracowników bez zgody związków ?

Zasadniczym warunkiem do zmiany przez pracodawcę uregulowań wynagrodzeń płacy pracownikom jest przesłanka zawarta w art. 30 ust. 5 ustawy z 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (Dz.U. z 2014 r. poz. 167 ze zm). Jeżeli nie dojdzie do porozumienia z zakładowymi organizacjami w sprawie zmiany regulaminu pracy oraz nie przedstawią one wspólnego stanowiska w w/w kwestii w przeciągu 30 dni, pracodawca lub właściwy do tego organ samorządu załogi po rozpatrzeniu odrębnych stanowisk organizacji związkowych może dobrowolnie zmienić zasadę wynagrodzeń pracowników. Wówczas ma on obowiązek wręczyć pracownikom wypowiedzenie zmieniające. Istotą wypowiedzenia zmieniającego jest modyfikacja dotychczasowych warunków zatrudnienia, wypowiedzenie to musi być wręczone pracownikowi na piśmie z wyłącznym podpisem pracodawcy, dodatkowo pismo powinno zawierać nowe warunki oraz uzasadnienie zmiany warunków. Wypowiedzeniem zmieniającym wypowiada się tylko istotne oraz te warunki, które mogą przyczynić się do pogorszenia sytuacji osoby zatrudnionej, tutaj chodzi m.in. o wydłużenie lub obniżenie wymiaru czasu pracy, zmianę organizacji lub pozbawienie pracownika dodatkowego świadczenia czy też obniżenie jego wynagrodzenia

W jakich sytuacjach wypowiedzenie zmieniające nie jest potrzebne?

Wypowiedzenie jest zbędne w sytuacji, gdy mamy do czynienia jedynie ze zmianą stanowiska pracownika, a nie ze zmianą warunków płacy czy pracy. Natomiast w przypadku polepszenia warunków zatrudnienia pracownika, pracodawca może jednostronnie zmodyfikować warunki zatrudnienia – SN w wyroku z dnia 7 maja 1998 r. (sygn. akt I PKN 60/98)

W przypadku otrzymania pisma zmieniającego od pracodawcy, należy pamiętać o prawie odmowy przyjęcia zaproponowanych warunków, z zachowaniem terminu wyznaczonego przez pracodawcę. W razie jego bezskutecznego upływu, pismo zawiadamiające, zmieniające warunki zatrudnienia zostanie uznane za przyjęte. Jednakże pracodawca powinien poinformować o skutkach niezastosowania się do pisma zmieniającego bądź odmowy jego przyjęcia.

W razie odmowy przyjęcia powyższych warunków pracodawca może wręczyć pracownikowi wypowiedzenie rozwiązujące tym samym stosunek pracy z upływem okresu wypowiedzenia.

Ostatnią alternatywą pozostaje złożenie odwołania do Sądu Pracy. Konieczne poinformowanie pracownika przez pracodawcę. Brak tej informacji nie skutkuje nieważnością pisma zmieniającego.

Powyższy tekst nie stanowi porady prawnej. W celu jej uzyskania prosimy o kontakt z Kancelarią. Wszelkie dane kontaktowe znajdą Państwo w zakładce “kontakt”.

Wynagrodzenie radcy prawnego za lojalność i brak konkurencji

W czerwcu 2015 r. Sąd Najwyższy rozstrzygnął kwestię dopuszczalności zastrzeżenia odszkodowania dla radcy prawnego w zamian za lojalne postępowanie i nieprowadzenie działalności konkurencyjnej, a także za niewykorzystywanie informacji w których posiadanie wszedł w trakcie obowiązywania umowy.

Zgodnie z orzeczeniem Sądu Najwyższego obowiązek zachowania w tajemnicy informacji uzyskanych w trakcie obowiązywania umowy o obsługę prawną, a także obowiązek lojalności ciążą na radcy prawnym z racji wykonywanego przez niego zawodu, będącego określonym w art. 17 Konstytucji – zawodem zaufania publicznego, a także z zasad etyki zawodu radcy prawnego. Stąd klauzula o zakazie konkurencji jest – zgodnie z orzeczeniem SN – zbędna.

Zaś zastrzeżenie wynagrodzenia za zachowanie się zgodnie z powyższymi zasadami jest niedopuszczalne i sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. W związku z tym czynność prawna, polegająca na zastrzeżeniu wynagrodzenia jest nieważna.

„Zastrzeżenie w umowie o obsługę prawną odszkodowania dla radcy prawnego za zobowiązanie się do postępowania po ustaniu obowiązywania tej umowy zgodnie z ustawowym obowiązkiem zachowania w tajemnicy wszystkiego, o czym dowiedział się on w związku z udzieleniem pomocy prawnej, jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego i tym samym nieważne Zniszczenie testamentu (fizyczne uszkodzenie) może nastąpić w szczególności przez jego podarcie lub spalenie. Może tego dokonać sam spadkodawca lub osoba działającą na jego polecenie”

wyrok Sądu Najwyższego z 19 czerwca 2015 r.; IV CSK 590/14

Powyższy tekst nie stanowi porady prawnej. W celu jej uzyskania prosimy o kontakt z Kancelarią. Wszelkie dane kontaktowe znajdą Państwo w zakładce “kontakt”.

Odwołanie testamentu notarialnego

W sierpniu 2015 r. Sąd Najwyższy rozstrzygnął kwestię możliwości odwołania testamentu poprzez zniszczenie wypisu aktu notarialnego. Należy przy tym zaznaczyć, że jak zostało wskazano w uzasadnieniu orzeczenia – dla efektywnego odwołania testamentu wystarczające jest zniszczenie już jednego wypisu. Pozostałe mogą pozostać nienaruszone.

Odwołanie testamentu może nastąpić również w ten sposób, że testator działając z zamiarem jego odwołania, podejmie określone działania w stosunku do dokumentu zawierającego jego rozrządzenie spadkowe, polegające na zniszczeniu testamentu lub pozbawieniu go cech, od których zależy jego ważność, albo dokona w testamencie zmian, z których wynika wola odwołania jego postanowień.

Zniszczenie testamentu (fizyczne uszkodzenie) może nastąpić w szczególności przez jego podarcie lub spalenie. Może tego dokonać sam spadkodawca lub osoba działającą na jego polecenie

postanowienie Sądu Najwyższego z 6 sierpnia 2015 r.; V CSK 635/14

Powyższy tekst nie stanowi porady prawnej. W celu jej uzyskania prosimy o kontakt z Kancelarią. Wszelkie dane kontaktowe znajdą Państwo w zakładce “kontakt”.